1955 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 39

KUYPER OVER DE GENEESKUNDE

23

Wij hebben de vloek van deze boze daad beleefd. De geneeskunde is een natuurwetenschap geworden, en is daardoor in een crisis geraakt, waaruit zij zich eerst thans tracht op te heffen. In Kuyper's stelsel valt de psychopathologie onder de wetenschap van het lichaam. Hij zegt het zeer kras : — ,,De Wetenschappen, die de afwijkingen van het nomiale, dat is het kranke lichaam, tot object hebben, zijn de pathologie en de psychopathologie". Voor de onderlinge wisselwerking en het verband tussen ziel en lichaam, — „een onzeker en gemengd terrein" — zoekt Kuyper een samenwerking tussen de medische en de philologische faculteit. De laatste moet haar physische gegevens aan de medische, en deze haar ps)X'hologische gegevens aair de philologische ontlenen. In onzen tijd van opbloei der psychosomatische geneeskunde is het volkomen onvoldoende en onaanvaardbare dezer oplossing onmiddellijk duidelijk. Het is trouwens opmerkelijk, dat Kuyper de psychiatrie slechts éénmaal terloops noemt bij de therapeutische disciplines. Ook daaruit blijkt, dat hij onvoldoende oog had voor het medisch karakter der geneeskundige wetenschap. L. Lindeboom zegt het weer juister: ,,de Psychiatrie bestudeert en verzorgt in 't bijzonder de krankheid der ziel en zinnen". Zulk een eigen plaats in het stelsel van medische disciplines kon Kuyper aan de psychiatrie niet inruimen. Was hij wellicht ook daarom aanvankelijk niet zo licht enthousiast te maken voor de oprichting der Valeriuskliniek? Over de afgrenzing ten opzichte van de theologische en de juridische faculteit slechts een enkele opmerking. Kuyper wil de theologische faculteit buiten beschouwing laten, doch plaatst hier de opmerking, dat de toerekenbaarlieid van schuld in het strafproces niet zonder meer aan de medici mag worden overgelaten. Al zij dit van harte toegegeven, wij hadden hier eerder een enkele opmerking over het verband van ziekte en zonde, over schuldgevoel en -besef verwacht. Het blijft vreemd, dat hij eerst daarna de grens naar de kant der juridische faculteit bespreekt. Daar verzet hij zich dan tegen een te sterke neiging der medische wetenschap om de wetgeving te beïnvloeden, zulks op pragmatische en principiële gronden. Dit verzet geschiedt natuurlijk volkomen terecht. Telkens en telkens weer blijkt de medische wetenschap de neiging te vertonen een leer van den mens uit eigen middelen te ontwerpen en een leidende functie op allerlei gebied te nemen, waar zij niet het laatste woord heeft.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen