1955 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 299

RONDBLIK

233

houding. Wanneer een mens ziek wordt, gaat hij het hardste roepen om een Du. En er ontstaat een verhouding die te vergelijken is met die tussen ouder en kind (Maeder). Zo is de grondslag van iedere therapie het contact, en dat is van alle eeuwen zo geweest. Zelfs de meest gecultiveerde mens zoekt achter de arts nog een irrationele kracht en de dokter moet daarvan profiteren. Het is — volgens spreker — een direkt gevaar dat de techniek van onze dagen deze irrationele oeroude binding gaat verstoren. „Der Mythos vom Arzt wird übergebracht auf den Mythos der chemischen Praeparaten". Spreker toont zich een tegenstander van de orthodoxe Freudiaanse analyse. „In de analyse is de arts passief. Een soort biechtvader. Er ontstaat vaak geen of onvoldoende contact. In de Freudiaanse analyse wordt de betrekking niet zelden een soort suggestie, die lijkt op de hypnose. Het geanalyseerde subject denkt en voelt alleen zoals de analyserende dokter denkt en voelt." Dit lijkt op Mesmers handelingen en die der school van Nancy. Bij Adler en Jung moet de dokter er wel bij zijn in de zin van de Dual Union. Daarbij wordt de dokter niet minder beïnvloed dan de patiënt. Vandaar vaak de vermoeienis van iedere arts na een gesprek met welke zieke dan ook. Is het mogelijk voor een arts dat allemaal op te brengen? Daartoe is primair nodig een „vocation veritable", ten tweede een identificatiemogelijkheid, en ten derde een mogelijkheid tot liefhebben. Gabriel Marcel sprak van de Disponibilité, de „Verfügbarkeit" van de arts. In dezelfde geest heeft Heidegger zich uitgelaten. Practisch komt dit neer op de historie van de barmhartige Samaritaan in de praktijk brengen, d.w.z. de agapè doen zien. Het transcendente in de mens is juist het niet zieke, dat toch maakt dat de mens zijn ziekte als zodanig ondervindt. Daarom is voor de dokter nodig geloof in God, om waarlijk de patiënt in opdracht te kunnen helpen, maar verder niet minder geloof in zichzelf en geloof in zijn medicijnen en maatregelen. De indicatiestelling

in de

neuro-chirurgie.

De tweede dag was gewijd aan het belangrijke referaat van dr Paul Plattner, de bekende directeur van het Nervensanatorium Münchenbuchssee (Zwitserland). Zijn referaat kwam hoofdzakelijk neer op de vraagstelling: Is het geoorloofd Lobectomie, Lobotomie en Electrocoagulatie van de Thalamusstreek te verrichten? En zo ja, wat zijn de resultaten en waar liggen de grenzen? Het vinden van het Serpasil en het Largactyl hebben de chirurgische behandelingen aanmerkelijk doen verminderen. En ook het aantal der schockbehandelingen is hierdoor zeer teruggelopen. Een andere indicatiestelling in de psychiatrie raakt de narco-analyse die, volgens Plattner, behalve in de z.g. „Gerichtsmedizin", niet veel meer wordt toegepast. De referent vraagt zich af waarop nu eigenlijk het wantrouwen tegen de chirurgische methode berust. Waarom wordt de lobotomie etc. niet toegejuicht, maar veeleer als een bedreiging ge-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen