1955 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 300

234

RONDBLIK

zien. Er is angst — zegt referent — dat een minderheid, die ooit aan de politieke macht zou komen, de meerderheid der onderdanen zou willen gaan transformeren tot robots. Want een verandering der persoonlijkheidsstructuur en van de waardigheid van de mens is bij al deze dingen geconstateerd. Wanneer, zoals we meer en meer zien, de mens zijn grenzen niet meer kent, wanneer er komt een opblazing van de menselijke mogelijkheden, dan ontstaat ook het gevoel van onmacht: wat gebeurt er als ik de controle over dat alles verlies? (Vgl. de Zauberlehrling). Er zijn wel schrijvers, die menen dat het zo'n vaart wel nooit lopen zal met chirurgische en pharmacodynamische methoden een mens te veranderen. Wel achten die schrijvers het gevaar te komen van de kant van de psychologische propaganda via pers, radio, televisie etc. Een ander punt dat ter overweging opkomt bij de indicatiesteling is de machtswil van de arts. Een maatregel wordt noodzakelijk geacht voor de statistiek, voor het experiment, voor het prestige van de arts, niet in het belang van de zieke. Het interesse van de patiënt kan samengaan met het belang van de afdeling, de zusters, etc. De stoutmoedige arts kan dan soms van „Erfolg" spreken, wanneer b.v. een onrustig hallucinerende patiënt tot gemakkelijker verpleging kan worden gebracht. Referent sluit zich aan bij Ph. Kressmann, wanneer hij schrijft: „Il faut connaitre les limites de son autorité. Le medecin se posera la question en quelle mesure il augmente ou diminue les possibilités du malade", m.aw. zal door mijn interventie , b.v. bij een trigeminus neuralgie, de mens zich — omdat hij geen pijn meer heeft — niet het „geluk" veroverd hebben van het rund, dat over de weg loopt en niet weet of hij naar de weide of naar het abattoir gaat? Het is nodig om de patiënt zo mogelijk zelf mee te laten beslissen, maar hoevelen kunnen onmogelijk tot een beslissing komen. Referent geeft hier vele voorbeelden van: o.a. kunnen patiënten met pathologische offerbereidheid alles met zich willen laten doen, of hopen anderen door de shock dood te gaan. Belangrijk is, wanneer men zelf als arts tot een ingrijpende behandeling moet besluiten, zich niet van de wijs te laten brengen door overwegingen als: „De ziekte heeft nog niet lang genoeg geduurd". Geen mens kan over het lijden van een ander mens het oordeel uitspreken : genoeg of onvoldoende gelouterd. Het is een feit dat de arts, naarmate hij ouder wordt, onzekerder wordt in zijn beslissingen. Maeder zegt: „Der Mensch — auch der Arzt — ist suggestibel". „In manchen Fallen muss man mit unsagbarer Vorsicht Ratgeber sein. Vorsicht vor eigener Einbildung und Stolz, die zu Besitzwillen degenerieren". Overal, en in de psychiatrie niet het minst, spelen onbewuste projecten een grote rol. Men vindt slechts wat men kent en denkt dan het overal te vinden. Met een aantal voorbeelden uit de practijk werd dit door speker geïllustreerd en hij besloot met de zin: „De dokter wordt zonder het te willen de duivel of de God voor de patiënt. Hij moet dat zijn. Het zal in laatste instantie het belangrijkste zijn, niet wat de arts doet, maar wat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen