1955 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 40

24

G. A. LINDEBOOM

Indeling der medische weienschappen. Wat de indeling der medische wetenschappen betreft, hierover slechts in 't kort. Ze vallen uiteen in a) die van het gezonde; b) die van het zieke lichaam en c) de meer speciaal therapeutisch gerichte vakken. Breder wordt ingegaan op de plaats der verloskunde: na reeds in den aanvang der paragraaf te hebben opgemerkt, dat deze geen eigenlijke medische studie is, wijst Kuyper er later weer op, dat haar plaats moeilijk is aan te geven, en dat ze als technisch vak eigenlijk bij de physiologic zou horen, in zoverre haar motief niet in het medisch, maar in het somatisch karakter dezer studiën ligt. De moeilijkheid ligt kennelijk voor zijn besef in de normale baring, die geen pathologisch verschijnsel is. De rechtvaardiging haar in de geneeskunde onder te brengen zoekt hij niet in de veelvuldige pathologische complicaties of in de voorkoming daarvan, doch liever in het baren niet smarte, dat op het standpunt der openbaring wel degelijk een abnormaal verschijnsel is. Voor ons gevoel geeft Kuyper zich wat veel moeite om de verloskunde onder de medische wetenschappen te rekenen. Vooreerst telt hij de physiologic er zonder meer onder, en vervolgens is door de pathologie der baring en de prophylaxe daarvan het medisch karakter voldoende gewaarborgd. De eenheid der medische wetenschap. Tenslotte „de hogere eenheid" der medische wetenschap. Wij zullen de vraag niet opwerpen, of het juist is, dat de ziekten hier blijkbaar reagentia worden genoemd, maar liever even stil staan bij de diepere oorzaak van het verderf, wier aanwijzing tot een medische philosophic zou kunnen leiden. Het ligt voor de hand aan te nemen, dat Kuyper, op het standpunt der Openbaring, hier denkt aan de zonde, misschien meer bepaald de erfzonde. Dat zouden Virchow en Paracelsus ook hebben gedaan. Beide wezen deze vraag in de geneeskunde af. Het behoeft ons niet te hinderen, dat Virchow dit ook reeds wist en er zich enigszins schamper over uitliet. In 1847 schrijft hij namelijk, teleologische gedachtengangen aanroerend in de pathologie: „Will man diese Methode aber ausdehnen auf die ganzen Krankheitsprozesse, so kommt man consequent dahin, die Krankheiten als Folgen der Erbsünde oder als Strafen einer persönlichen, grollenden Gottheit zu statuieren, wie man den Zweck der Welt in der Verherrlichung eines Gottes suchte, der sein Vergnügen daran fand. Es ist nun einmal kein Zweck darin zu ent-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen