1956 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 275

RONDBLIK

227

tot zich en de universiteiten worden van twee kanten bedreigd: zij worden beroofd van de mensen, die op eigen initiatief onderzoeken en k u n nen leren onderzoeken en ook worden zij zelf vaak in dienst genomen (en laten zich in dienst nemen). — En dan komt daar nog bij, dat die beroving en die in dienstneming in zo grote mate op oorlogsdoeleinden gericht is. Bijna de helft van de Amerikaanse uitgaven zijn voor de bewapening. — En nog een bedreiging van de vrijheid: de onderzoekers in de atoomcentra worden angstvallig bespied en bewaakt. Alles droevig waar. — Maar wat wordt er nu tegenover gesteld? Hoe is dat zo geworden? — Wie zijn de schuldigen? — Wat is het uitzicht? „Statesmen discovered early in the War that science is an essential element of natural strength. To day they rank it as equal in importance to their industrial and military establishments". — Van wie hebben de staatslieden dat nu geleerd? Hebben deze boze wezens dit werkelijk zelf ontdekt? Ik herinner me in „Nature" zelf (vooral tijdens de eerste wereldoorlog) talrijke verwijten aan de staatslieden gelezen te hebben niet voldoende, lang niet voldoende, van „science" gebruik te maken. En nu de staatslieden hun les goed geleerd blijken te hebben en ijverig toepassen, worden zij voorgesteld als de schuldigen. Ligt het kwaad dan niet werkelijk overal? Komt onder de wetenschappelijke werkers niet eerzucht en afgunst voor, niet jacht naar succes en zelfingenomenheid? Gaan zij vrij uit, als zij zich in dienst laterv nemen en voelen zij niet hun verantwoordelijkheid? Zeker, er zijn er onder de atoomgeleerden, die wel diep onder de indruk zijn van hun aandeel in de ontwikkeling van de verhouding tussen wetenschap en maatschappij en de bekende uitdrukking van één hunner: „I am a frightened man" toont dat op treffende wijze. Maar overigens lijkt het er wel op, dat wetenschapsmensen meer nog dan anderen zijn blootgesteld aan het gevaar te denken, dat, als iedereen maar zó ruim, zó open, zó voortreffelijk was als zij zijn, alles met de wereld wel goed zou gaan. En als het niet goed gaat, dan zijn het „de anderen", die roet in het eten werpen. Maar er is nog hoop! „The international community of science still provides us with our most hopeful example of a world polity in which statesmen and citizens as well as scientists may some day participate. In the rest of his article Piel points to activities like the International Geographical Year and the work of the United Nations Technical Agencies as examples of those forces which should serve as hope and encouragement to men of science everywhere". •—• Het is wel merkwaardig het internationale geografisch pooljaar, dat toch door velen waarlijk niet alleen als een wetenschappelijke, maar ook als een politieke aangelegenheid wordt beschouwd, zo uitsluitend voor de wetenschap te zien opgeëist. Maar dit nu daargelaten, wordt de wetenschap niet minstens evenzeer bedreigd door een geestesgesteldheid als die van Piel en „Nature" als door de door hen getekende gevaren?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen