1956 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 331

NATUURKUNDE EN SAMENLEVING •) door G. J. SIZOO

Het onderwerp „Natuurkunde en Samenleving", dat vanmorgen onze aandacht vraagt, leent zich ongetwijfeld tot onderscheidene wijzen van behandeling. Uit de toelichting, waarmede het verzoek over dit onderwerp te spreken vergezeld ging, heb ik echter begrepen, dat van mij vooral verwacht werd een practische oriëntatie ten aanzien van de hedendaagse verwikkelingen en vraagstukken, die met de voortschrijdende penetratie der natuurkunde in de samenleving verbonden zijn. Voorts liet deze toelichting mij volle vrijheid om het begrip natuurkunde hier te nemen in zijn oorspronkelijke ruime betekenis van wetenschap der natuur, dus in even ruime zin als waarin het, in de naam van onze Vereniging gebruikte, woord „natuurkundigen" terecht steeds is opgevat. Wanneer onze afspraak omtrent deze ruimere interpretatie toch niet voldoende zal blijken, om de, van het spraakgebruik nu eenmaal uitgaande suggestie, bij U en bij mijzelf, volledig te compenseren, dan is dit toch geen overwegend bezwaar. Het kan immers niet ontkend worden dat het juist de natuurkunde in engere zin is, die in de laatste decennia bij haar doordringen in de samenleving het cultuurbeeld, zowel voor wat betreft zijn huidige structuur als voor wat aangaat zijn beloften voor de toekomst en zowel ten aanzien van zijn stoffelijke als van zijn geestelijke aspecten, diep insnijdend heeft beïnvloed. Zolang de natuurkunde is beoefend, heeft zij haar werking op de samenleving doen gelden. Volgens Plutarchus moet Archimedes zelf zijn wiskundige theorieën en natuurfilosofische beschouwingen van hogere orde geacht hebben dan zijn werkzaamheid op het gebied der toegepaste natuurkunde. Niettemin werd de „pomp van Archimedes" — een schroef zonder einde, die in een cilinder draait — in Egypte van groot belang bij de bevloeiing der velden Ook hebben de op zijn aanwijzingen geconstrueerde katapulten, waarmede men zware steenblokken naar de vijand kon slingeren en de kranen, waarmede men van de wallen van de stad af de voorstevens der Romeinse schepen ^) Voordracht, gehouden 2 november 1956 in de eerste algemene vergadering van het 4e Congres der Christelijke Vereniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen