1957 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 240

DE THEORETISCHE CHEMIE IN RUSLAND

197

door zo'n verbinding „in één van haar grensstructuren te laten reageren". De theorie van Ingold is in wezen dezelfde als de resonantietheorie en behoeft hier daarom geen nadere aandacht. Dialectisch materialistische kritiek op de resonantietheorie en waardering voor de theorie van Butlerow. Het dialectisch materialisme (afgekort: diamat) is een materialistische versie van de dialectische filosofie van Hegel. Marx, de econoom, paste de dialectiek toe bij de beschouwing van de historische ontwikkeling der maatschappij : het historisch materialisme. De dialectiek der natuur van Engels is een materialistische vertahng van Hegel's Naturphilosophie 8). Het diamat gaat uit van het standpunt, dat er een realiteit, de materie, bestaat, onafhankelijk van het menselijk bewustzijn. Deze realiteit is voor de mens slechts benaderd kenbaar. De primaire vorm, waarin de materie kenbaar is, is haar beweging, die beheerst wordt door de wetten der dialectiek: 1) de overgang van kwantiteit in kwaliteit, 2) de indentiteit der tegenstellingen, 3) de negatie der negatie, ook wel kortweg samengevat als het these-antithese-synthese schema. Het zou te ver voeren uitvoerig op de dialectiek in te gaan. De lezer zal zich tevreden moeten stellen met enkele van de meest belangrijke conclusies. In elke beweging kan men these en antithese onderscheiden: eenheid of identiteit der tegenstellingen. Men kan de beweging niet ad libitum opvoeren, een laatste kwantiteit, ongeacht of deze belangrijk is of slechts gering, zal tot een synthese van these en antithese voeren: de negatie der negatie. Ook de materie beweegt zich volgens de wetten der dialectiek. Hoewel het diamat geen absolute grenzen kent voor het menselijk kennen, ontkent het dat al het hogere te herleiden zou zijn tot het lagere. Hieruit komt duidelijk naar voren het autonome karakter, dat men aan de materie toeschrijft. Zo onderscheidt men de volgende modaliteiten in volgorde van de ontwikkeling der materie : de mechanische, de fysische, de chemische, de biologische en de sociale 8). De menselijke arbeidsverrichtingen zijn dus nooit geheel te herleiden tot het biologisch aspect, het laatste nooit geheel tot het chemische, etc. 8): ^ „De fysica is de mechanica der moleculen, de chemie de fysica der atomen (beweging van de atomen bij de chemische reactie), de biologie

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen