1957 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 234

DE THEORETISCHE CHEMIE IN RUSLAND der Academie, goed te keuren. In dit rapport wordt aangetoond dat theorieën van Pauling en Ingold idealistisch en mechanistisch zijn worden richtlijnen gegeven voor de toelcomstige ontwikkeling van theorie van Butlerow." „De conferentie verzekert, dat de Sovjet chemici onder leiding van partij van Lenin en Stalin met eer de aanwijzingen zullen volgen van grote leider der arbeiders, de geniale geleerde Stalin."

191 de en de de de

Ten einde nader aandacht te besteden aan de hierboven genoemde resolutie zal achtereenvolgens worden behandeld: Ie. De ontwikkeling van de theorie der chemische structuur. 2e. De resonantietheorie van Pauling en de theorie der mesomerie van Ingold. 3e. Dialectisch materialistische kritiek op de theorieën van Pauling en Ingold en waardering van Butlerow's werk. 4e. De achtergrond van de Russische kritiek; het Stalinisme. De ontwikkeling van de theorie der chemische structuur. Nadat Wöhler er in 1842 in slaagde voor het eerst een organisch chemische verbinding uit anorganische materie te synthetiseren, begon zich de organische chemie met rasse schreden te ontwikkelen. In enkele jaren tijds bedroeg het aantal door synthese verkregen organisch chemische verbindingen enige honderdtallen. Tegelijkertijd ontwikkelden zich vele nieuwe theorieën, die ordening moesten brengen in de veelheid van verbindingen. Omstreeks het midden van de 19e eeuw maakte men reeds gebruik van atoomgewichten om de verhoudingen van de samenstellende elementen in de verbindingen uit te drukken, doch het molecuulbegrip was nog niet aanvaard. Velen meenden dat men de werkelijke structuur van de moleculen nooit zou leren kennen (onder de werkelijke structuur versta men hier de rangschikking van de atomen in het molecuul). De typentheorie van Gerhardt, die omstreeks die tijd veel aanhangers had, gebruikte daarom alleen reactieformules of typen, d.w.z. de formule van een verbinding werd afgeleid uit de al of niet samengestelde delen waaruit ze door reactie was gevormd. Dit bracht met zich mee, dat wanneer een verbinding langs verschillende wegen kon worden gesynthetiseerd, men even zo vele reactieformules of typen kon schrijven. Neemt men in aanmerking, dat juist in de organische chemie het aantal mogelijkheden om tot een bepaalde verbinding te komen zeer groot kan zijn, dan valt het niet te verwonderen, dat de theorie van Gerhardt slechts een kortstondig leven was beschoren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen