1957 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 152

VICTOR VON WEIZSACKER f door A. L. JANSE DE JONGE

Op 8 januari j.l. is Victor von Weizsacker na een langdurig en ernstig ziekbed in de ouderdom van 71 jaar overleden. Het leek mij op zijn plaats in „Geloof en Wetenschap" iets over het leven en v^^erken van deze man te zeggen, in wiens levensgang de verhouding van geloof en vs^etenschap voortdurend in het middelpunt van zijn belangstelling stond.

l. Zijn uiterlijke levensloop kan kort samengevat worden. Hij was een zoon uit een van de meest vooraanstaande families uit Zwaben en bleek spoedig een zeer begaafde jongeman te zijn, die de neiging in zich had met een onverbiddelijke scherpte van denken de wetenschappelijke problemen aan te vatten. Hij begon zijn wetenschappelijke loopbaan als leerling van de laatste klassieke zintuigphysioloog J. von Kries in Freiburg. Toen hem bleek dat zijn belangstelling in de mens onvoldoende bevrediging vond bij het zuiver physiologisch onderzoek, ging hij op instigatie van Ludolf Krehl zich wijden aan de pathologische physiologic. Maar reeds in deze jaren kwam de andere kant van zijn begaafdheid, de philosophische, steeds sterker naar voren en richtte hij zijn belangstelling, gestimuleerd door Rickert en Windelband, vooral op de vóór-socratische Griekse wijsbegeerte. Zijn studies over de vóór-socratische- en zijn oorspronkelijke bijdragen tot de natuurphilosophie leggen hiervan getuigenis af. Jaren lang moest hij zijn aandacht verdelen tussen deze beide werelden, die van de experimentele pathophysiologic en die van de philosophische bezinning op het wezen van de organische natuur. In 1920 kreeg hij de beschikking over een leerstoel voor neurologie in Heidelberg en in deze tijd wist hij de beide, op het eerste gezicht ver uit elkaar liggende wetenschappelijke gebieden met elkaar te verenigen in zijn studies over de theoretische neurologie en neurophysiologie. Het was ook in deze tijd dat von Weizsacker telkens meer doordrongen raakte van de begrensdheid van de klassieke neurophysiologische

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen