1957 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 81

SCHEPPING IN DE MODERNE FYSICA

61

optreden, kunnen we de wet van behoud van elektrische lading en de reeds eerder in de kernfysica gevonden wet over het behoud van de isobare spin noemen. Naar een bevredigende formulering van de nieuwe regelmatigheden wordt nog intens gezocht; verschillende vormen ervan zijn zodoende in omloop. In een van de eenvoudigste vormen kunnen ze weergegeven worden als de wet van behoud van het aantal baryonen en de wet van behoud voor het nieuwe quantumgetal, de „strangeness". Onder het aantal baryonen verstaat men het aantal nucleonen en hyperenen dat in het spel is verminderd met het aantal anti-nucleonen en anti-hyperonen. Dit aantal zal voor en na de reactie hetzelfde zijn. Onder „strangeness" verstaat men een nieuw, nog moeilijk te interpreteren, quantumgetal, dat men langs empirische weg heeft ingevoerd: de algebraïsche som van de „strangeness" quantumgetallen is nu voor en na de reactie gelijk. Alleen als aan deze behoudswetten is voldaan kan de reactie vlot verlopen (tijdoo 10"23 sec). Bij de processen op kernfysisch gebied die ik noemde gaat het dus om de creatie van nieuwe deeltjes en nieuwe kemsoorten. Voor hetgeen hierbij gebeurt wordt ook in de fysische literatuur het woord scheppen gebruikt; de neiging tot gebruik van dit woord blijkt sterker naarmate de rustmassa's bij het proces meer veranderen. Het woord scheppen wordt in dit verband in een beperkte betekenis gebruikt; nl. voor het ontstaan van iets dat eerst niet aanwezig was. We zullen later moeten nagaan of deze creaties werkelijk iets te maken hebben met het begrip schepping in een diepere zin genomen. Het tweede gebied van de fysica, waaraan ik enkele gegevens wil ontlenen, is dat van de kosmologie. Dit vak, dat betrekking heeft op de bestudering van het heelal als geheel, stelt haar beoefenaren o.a. voor de vraag naar het verleden van het heelal en daarmee voor het probleem van de schepping. Bij het opstellen van kosmologische modellen 4) voor het heelal dient men rekening te houden met een aantal conclusies die het experimentele onderzoek opleverde. Als voorbeeld hiervan kan genoemd worden het wegvluchten van ver verwijderde sterrennevels, wat geconcludeerd kan worden uit de roodverschuiving in het spectrum van het uitgezonden licht; dit verschijnsel heeft geleid tot het ontstaan van het begrip uitdijend heelal. Quantitatief geformuleerd vindt men dat de snelheid waannee de spiraalnevels wegvluchten evenredig is met de afstand van onze galaxis; de reciproke waarde van de evenredigheidsconstante is van de orde lO^ jaar. Een

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen