1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 47

„THE CARE AND MANAGEMENT OF THE DYING PATIENT"

35

ons te laten beschamen. Hier neemt men Gods Woord ernstig, gezaghebbend en als einde van alle tegenspraak. Ik merk veel psychologische voorzichtigheid, die, naar ik vrees, niet alleen geboren is uit wetenschappelijk verantwoordelijkheidsbesef en eerbied voor de naaste, maar ook uit een relativering van Gods Woord. 3e. Nu kom ik tot de negatieve waardering, die niets aan het positieve tekort wil doen. Er zullen lezers zijn, die zich vooral het positieve moeten aantrekken, maar ook die het negatieve ter harte moeten nemen. a. Te weinig functioneert het „ambtelijke" in het menselijke. Het menselijke in de christen-arts èn in de patiënt. De methode is volkomen situatief wat het aanstaande sterven aangaat, maar niet situatief genoeg, omdat stervende A nu eenmaal niet stervende B is. Eist de wijsheid der liefde niet dat wij tijd en wijze weten? Waar is de differentiatie en de distinctie? b. Het zieleheil van de patiënt ligt zo zwaar op het hart van de christen-arts, dat wij een „haast u om uws levens wil" bespeuren in de methode. Wij krijgen de indruk, dat zodra de diagnose en prognose medisch verantwoord zijn vastgesteld, onverwijld de doodstijding aangekondigd moet worden, opdat de patiënt orde op zijn geestelijke zaken kan stellen en zich reisvaardig kan maken. Het vraagstuk van de tijd en de wijze waarop wordt niet aangeroerd. Hier is een apert tekort aan verdiscontering van allerlei psycho-somatische e.a. factoren. Het ambt maakt hier de mens teveel onzichtbaar, een even groot gevaar als het omgekeerde. De gevallen liggen verschillend. Dodelijke ziekten met een zeer kort verloop vragen meer haast in de pastorale zorg. Maar meestal is er een geruime tijd tussen de vaststelling van diagnose en prognose èn het sterven. In mijn practijk van zeven en twintig jaren heb ik verscheidene honderden patiënten over hun sterven moeten spreken. Wanneer het geestelijk goed met iemand is, dan wacht ik, totdat de patiënt het zelf wel gevoelt. Waarom nodeloze schokken en verdriet veroorzaken? Zeker vijf en negentig procent beginnen er zelf direct of indirect over op een tijd, dat pastorale gesprekken nog mogelijk zijn. Het komt er op aan dat wij de indirecte aanduidingen in een enkele opmerking of in een moedeloze bui weten op te vangen en pastoraal te benutten. Van groot belang is, of wij zieken met angst om te sterven uit hun vereenzaming weten te halen. Zij zijn omringd door levenden, mensen met uitzicht op het leven, en de patiënt voelt zich in een afschuwelijke vereenzaamde uitzonderingspositie met uitzicht op dood en graf. Grote

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen