1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 41

DE CHRISTEN-ARTS AAN HET STERFBED

29

geest der overwonnenen blijft in hen voortleven en gaat hen overheersen. De arts wordt nu eigenlijk predikant: hij denkt een handleiding voor artsen te geven, maar het valt uit als een kort begrip voor geestelijken. De medicus is in de dominee schuil gegaan. En dan wordt Ezechiël 33 : 8 voor eigen groep geïnterpreteerd en kan men de arts langs zijn patiënten zien gaan „stopping for a moment and reading from the Bible or having prayer along with the professional conduction of the ill patient" (B, eerste regels). Het maakt de indruk, dat hier collegae aan het woord zijn, die dit ambt in hun godsdienstige gemeenschap niet kennen of van opvatting zijn, dat alle gelovigen in gelijke mate de opdracht hebben profetisch en priesterlijk werkzaam te zijn. 5. Men moet zich de psychologie van het geval indenken: een mens, die dodelijk ziek is en haakt naar het leven. Hij is ongelovig (verslag A is voor mij het meest typerend) en heeft nooit enige rust in kerk of godsdienst gevonden of gezocht. Hij is angstig en onrustig, want de ziekte zelf spreekt meestal duidelijke taal. Zijn dokter komt, die, na zorgvuldig onderzoek, hem mededeelt, dat hij dodelijk ziek is en spoedig zal sterven. Hij spreekt hem over zijn zonden, en zegt hem, dat hij voor Gods rechterstoel straks zal verschijnen; zo hij zijn zonden niet belijdt, is hij verloren; zo hij zijn zonden bekent, wil God hem in Christus vergeven. De meest voor de hand liggende reactie zal zijn, dat de patiënt deze „geneesheer" — in zijn ogen een wolf in schaapskleren — van zijn bed zal sturen: hij heeft een dokter gevraagd, om hem zo mogelijk te genezen, maar niet om hem het oordeel aan te kondigen. Het kan daarbij zijn, dat de patiënt in paniek geraakt. De omgeving doet alles om hem te kalmeren. Een sederende injectie is nodig en 't beoogde effect wordt niet bereikt. Op deze wijze kan men alleen optreden in een milieu van gelijkgezinden, van mensen, die menen, dat het voor de bekering nodig is, dat de ziel „uit de hellevaart der zelfkennis terstond tot de hemelvaart der Godskennis stijgt" (Bavinck, Zekerheid des geloofs, blz. 41). Maar wanneer wij deze handelwijze toepassen op mensen, die anders over zonde en verlossing denken, geloof ik, dat wij heel spoedig door de patiënt of door de naaste familie er aan herinnerd worden, dat dit niet „de methode" is en dat de plicht van de medicus behoort te zijn, de patiënt te genezen en, zo dit niet mogelijk is, zijn lijden te verzachten en hem de hoop niet te ontnemen. Mag men deze weg ooit bewandelen tegenover de ongelovige

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen