1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 176

144

H. K. OOSTERHUIS

korrels daarentegen zijn opgebouwd uit proteïnen en nucleïnezuren, zogenaamde nucleoproteïnen. Vrijwel altijd worden de nucleïnezuren in combinatie met eiwitten aangetroffen en dit werpt nog een bijzonder hcht op de nadere betekenis van de nucleïnezuren. Want niet alleen is iedere zijde van het spiraalvormige nucleïnezuurmolecule in staat om de overeenkomstige andere zijde te reproduceren, waardoor deze moleculen, mits maar geschikt uitgangsmateriaal aanwezig is, zich vrijwel onbeperkt kunnen voortplanten, doch als zodanig vormen deze moleculen zeer waarschijnlijk de matrijzen voor de eiwit-synthese. Hoewel de onderzoekingen hierover eerst enkele jaren geleden begonnen zijn en nog lang niet zijn afgesloten, is de mogelijkheid naar voren gekomen, dat iedere combinatie van twee, of volgens Gamow waarschijnlijk drie, nucleotide-eenheden een matrijs vormt, waarin juist een aminozuur past. Deze aminozuren komen dan tussen de beide spiralen in te liggen en vormen door onderlinge koppeling een eiwitmolecule, dat de gehele ruimte tussen de spiralen kan opvullen. Volgens berekening van Gamow zijn hier twintig combinaties mogelijk, wat in zeer goede overeenstemming is met het voorkomen van negentien natuurlijke aminozuren. Uit de berekening van Gamow blijkt verder, dat de ongeveer 10* of meer complementaire nucleotideparen van een gemiddeld DNA molecule ca 10 ^ooo combinaties bieden voor de eiwit-synthese. Hoe deze eiwit-synthese precies in zijn werk gaat weten we echter nog niet en vele onbeantwoorde vragen doen zich dan ook nog voor. Zo is de scheiding van de beide spiralen van het DNA-molecule of het loskomen van het eiwitmolecule van het desoxyribonucleïnezuur-oppervlak slechts mogelijk als de spiralen zich afrollen en daarbij van de opgerolde a-vorm in de gestrekte ^S-modificatie overgaan. De oorzaken, die dit bewerken zijn nog onbekend. Wel zeer waarschijnlijk is, dat de nucleoproteïnen, waaruit de chromosomen vrijwel geheel zijn opgebouwd, verantwoordelijk gesteld moeten worden voor de spiraalvormige structuur van deze laatsten en gezien moeten worden als de dragers van de erfelijkheid en misschien wel als de allereenvoudigste vorm van wat wij als levend beschouwen. Hiermede zijn we op een moeilijk en volslagen onbekend gebied aangeland. In grote trekken immers is een virusdeeltje niets anders dan een groot nucleoproteïne-molecule en, voor zover mij bekend, wil menig bioloog een virus als levend kenschetsen. Toegegeven moet worden, dat nog geen enkele chemicus geslaagd is in de synthese van een nucleoproteïne of nucleïnezuur en dat de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen