1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 35

DE ARTS EN DE ZIELSZORG VAN ONGENEESLIJKE ZIEKEN

23

ondervindt telkens weer dat hij niet kan handelen zonder te kwetsen, dat hij het risico loopt dat de spanningen en de weerstand bij de patiënt toenemen. Hij zal dit moeten aanvaarden, want alles is onbelangrijk bij die ene vraag: leeft deze mens in de rechte verhouding tot God, beseft hij dat hij naar zijn eeuwig huis gaat? II.

De arts zal dit op een zeer verantwoorde wijze moeten doen.

Toen ik het verslag over „the care and management of the dying patiënt" gelezen had, schrok ik toch wel en dacht: is dit comprehensive approach, is dit niet een ziekentroost uit de oude doos, waarmede men de mens van vandaag niet meer bereikt? Nu is Amerika anders dan ons land en als ik goed ben geïnformeerd is de arts in de States veel meer ingesteld om de zieke zonder veel omhaal de waarheid te zeggen. Als de arts daar tegen een stervende zegt; „I want to talk to you about your soul", krijg ik hetzelfde gevoel als wanneer The State Department bij monde van Dulles gaat spreken. Wanneer er een geschikte gelegenheid is en de patiënt of de familie dit van de arts verwacht, zullen er mogelijkheden gegeven worden. Van niet te onderschatten betekenis is het feit, dat de zieke en zijn familie weet dat de arts een Christen is. De arts zal zich echter steeds weer moeten realiseren hoe sterk de hoop der zieken op hun dokter gevestigd is. Al moge Koole deze afgoderij van de zieke voor de arts signaleren, dat de artsen worden vereerd, omdat ze het leven kunnen verlengen en dat er in onze tijd een eredienst van het leven is ontstaan, het neemt niet weg, dat de meeste patiënten, zelfs zieke medici, weinig inzicht in de ernst van hun toestand hebben en dat zij zelfs kort voor hun dood nog genezing verwachten. Moet de arts de waarheid zeggen of deze zo lang mogelijk verbergen? Ik zou nooit hiervoor een handleiding kunnen gebruiken, een instructieboek voor „Heaven". Hier zal sterk geïndividualiseerd moeten worden, hier is liefdevolle tact en respect een eis. Een psychocathartisch gesprek kan het contact bevorderen en we zien dan ook, wanneer we eens rustig tijd nemen om met de patiënten in die moeilijke toestand te spreken, sommigen echter worden, maar anderen nog onechter dan zij ooit geweest zijn. We zullen iedere zieke moeten zien als een mens die gaat naar zijn eeuwig huis en dan zullen we, vóór die laatste uren aanbreken, reeds eens een gesprek gehad hebben. Hoevelen hebben zich nooit goed ingedacht dat ze ernstig ziek kunnen worden en zullen sterven. Ik ben

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen