1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 34

22

L. VAN LOON

Anthropologische en phaenomenologische studies hebben deze bezinning gestimuleerd en de Christenarts zal een peccavi moeten uitspreken als hij denkt aan patiënten, die hij wellicht in hun moeilijkste uren en grootste vertwijfeling, als de priester en de leviet, is gepasseerd. Tournier poogt door zijn médecine de la personne en door het leggen van internationale contacten en het organiseren van conferenties, een appèl te doen op het verantwoordelijkheidsgevoel van de arts. Ook onder Christenartsen bestaat over deze moeilijke maar hoogst belangrijke problematiek geen communis opinio en daar het eeuwig heil van de vele mensen, die ik als arts mag ontmoeten, mij als Christen nooit onverschillig kan laten, heb ik mij aan het verzoek van de redactie van „Geloof en Wetenschap" niet willen onttrekken om in kort bestek iets te zeggen naar aanleiding van „de Rondblik" van Lindeboom over „de Christenarts aan het sterfbed" in de september-aflevering (1957) van bovengenoemd tijdschrift. Op alle aantekeningen van Harriet Manson van het symposion, waaraan 5 amerikaanse artsen deelnamen, kan ik in dit artikel niet ingaan, maar enkele vragen die rezen en enkele suggesties die werden gedaan, wil ik trachten nader te bespreken. I.

De arts heeft een opdracht zijn patiënt geestelijk bij te staan.

De arts zal zich goed moeten realiseren wat het betekent, ziek te zijn en te sterven. Hij zal moeten trachten niet alleen te objectiveren en zijn patiënt als belangrijke casus te zien, maar ook pogen zich in de wereld van de ander in te denken, die te beleven. Dan pas zal hij begrijpend kunnen staan tegenover die bepaalde zieke, wiens wereld zo klein is geworden en die misschien voor het eerst beleeft dat hij een lichaam heeft, dat hij begrensd is, onmachtig, eenzaam, angstig, dat alle waarden veranderen. Door het ziek zijn ontstaat ook meestal een crisis, die repercussies geeft in de gehele existentie. De patiënt vraagt zich wellicht af, wat is de zin van mijn hele leven en streven, heb ik nog een toekomst? Word ik nog beter? Herhaaldelijk heb ik gemerkt, dat hij zich van veel ballast wil ontdoen, dat hij open komt te staan voor het woord van Jezus: „komt allen tot mij, die vermoeid en belast zijt". De arts beseft als gelovige dat hij allereerst arts is, maar dat hij binnen het kader ,,van het priesterschap aller gelovigen" ook een roeping heeft en dat kan met risico's, innerlijke conflicten en schuldgevoel gepaard gaan. Vooral de psychotherapeut, die geen suggesties wil opdringen, zal zich afvragen; overschrijd ik geen grenzen? De arts van goede wil

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen