1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 128

104

K. H. VOOUS

I n een geheel andere zin kan dus thans de vraag „waarom natuurbescherming?" nogmaals herhaald worden. H e t antwoordt luidt: „omdat er nu nog tijd is; doch het is bijna te laat!" DISCUSSIE De heer v>an Dalen vraagt: Welk doel kan men zich stellen en welke maatregelen daartoe nemen? Wie doet dat? Antmoord spreker: Bij de natuurbescherming wordt gestreefd naar het behoud van natuurlijke levensgemeenschappen, al of niet met inbegrip van de mens. In het stadium, dat natuurbescherming nodig geacht wordt, schijnt de natuur niet meer in staat te zijn zich tegenover de ingrepen van de mens te handhaven. Het zal daarom de mens dienen te zijn, die beschermende maatregelen neemt. In zijn uiteindelijke vorm blijft daartoe wellicht slechts het systeem van natuurreservaten fc.q. nationale parken) over, waarvoor zov/el de nationale regeringen als nationale en internationale organisaties zich thans reeds gaan beijveren. De heer Groen : Uit sprekers woorden zou men kunnen opmaken dat hij onder „natuur" verstaat: niet door de mens beïnvloede natuur, en dat hij dus bijv. in Nederland geen „natuur" meer ziet. Is dat niet wat te eenzijdig? Hiermee hangt samen de indruk dat hij als enige mogelijkheid van „natuurbescherming" ziet het „conserveren" van natuur in reservaten. Is dit niet al te pessimistisch en werkt dit niet een defaitisme in de hand t.a.v. van wat buiten de reservaten blijft? Is er toch ook niet een mogelijkheid van samengaan van natuur en cultuur (zoals dat in een landstreek als bijv. de Achterhoek vroeger zo mooi te zien was) en moeten we niet ons best doen dat te bevorderen en — ook buiten reservaten — te redden wat er te redden valt? Antwoord spreker : Hoewel de feiten mij er toe dwingen ten aanzien van de natuurbescherming wèl pessimistisch te zijn, wil dit niet zeggen, dat ik zou willen bev/eren, dat buiten eventuele reservaten geen natuurgenot mogelijk zou zijn. Verre van dat. Bovendien kan het aan het leven van de mens zeer veel verdieping geven om in de kleinste hoekjes buitenshuis iets van de natuur te beleven. De generaties van de twintigste eeuw zullen zich in de door prof. Groen als voorbeeld genoemde Achterhoek (gelukkig!) verheugen over de aanschouwing van een eekhoorn, een haas, een ree, een klein vennetje, of een groepje fraaie bomen in het cultuurlandschap. Dit is evenwel de natuur, die ik in mijn inleiding schetste als ,,geschonden natuur", met alleen „door de mens toegelaten" dieren en planten. Want de dieren, de vennetjes, de bomen, vormen daar een laatste rest van een vroegere rijkdom. De tegenwoordige armoede zou alleen door vroegere generaties herkend kunnen worden. Dat men ook buiten de natuurreservaten moet trachten te redden wat er nog is en daar bovendien met vreugde en dankbaarheid naar dient te kijken, daarvan ben ik zeer overtuigd. De heer Krans : 1. Nadert het nieuw verlande veengebied niet tot ,,niet door de mens veranderde" natuur?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen