1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 150

122

G. J. HOIJTINK

band wisten te leggen tussen de atoomtheorie enerzijds en de thermodynamica anderzijds. Omstreeks de eeuwwisseling zien we de chemie verdeeld in twee sterk geïsoleerde richtingen, de organische chemie en de anorganischfysische chemie. Hoe de situatie was wordt door Sixma kernachtig beschreven: „In die tijd was het voor organici en fysico-chemici een erekwestie om absolute onwetendheid omtrent eikaars vakgebied voor te wenden." In diezelfde tijd wordt de fysische wereld verrast door een aantal experimentele vondsten, die de door Dalton veronderstelde discontinuïteit der materie bevestigen. De nieuwe ontdekkingen veroorzaken een ware revolutie in de fysica. De anorganische en fysische chemie, die, zoals uit het voorgaande bleek, sterk gelieerd bleven met de fysica, beleefden deze omwenteling even sterk als de fysica zelf. Men moest zwichten voor de experimentele feiten. Voor de anorganische chemie leek een vruchtbare periode te volgen. Jarenlang had ze met naijver kunnen toezien hoe de organische chemie een schoon en sluitend structuurbeeld ontwikkelde. Thans bood de atoomfysica de anorganische chemie een kans om tot een structuurtheorie der anorganische chemie te komen. De atoomtheorie van Bohr werd de basis van de anorganische structuurtheorie, aan de ontwikkeling waarvan de Nederlanders Van Arkel en De Boer in zo belangrijke mate hebben bijgedragen. Voor de organische chemie bood de nieuwe theorie geen belangrijke aspecten, hetgeen de mening, dat anorganische en organische chemie twee principieel verschillende gebieden waren, slechts versterkte. Alle goede bedoelingen van de anorganici ten spijt, bleek de nieuwe structuurtheorie toch niet die algemene geldigheid te bezitten, die men aanvankelijk veronderstelde. De reden hiervoor werd spoedig duidelijk toen het fysisch onderzoek omstreeks het midden der twintiger jaren tot de conclusie voerde, dat de beschrijving van de kleine materiedeeltjes, waaruit de atomen zijn opgebouwd, met behulp van de klassieke voor macrolichamen geldende mechanica, principieel onjuist was. Dank zij het werk van Heisenberg, Schrödinger, Dirac en vele andere fysici ontwikkelde zich een nieuwe beschrijvingsmethode: de quantum-mechanica. Het grote succes van deze nieuwe theorie voor de chemie bestond vooral hierin dat ondubbelzinnig kwam vast te staan dat er geen principieel verschil is tussen de binding der atomen in anorganische en organische verbindingen. In feite was dus

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen