1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 175

NUCLEÏNEZUREN

143

moleculemodel voor, dat niet alleen met deze analytische feiten maar ook volkomen met de resultaten, die door röntgenanalyse zijn verkregen, overeenstemt. Het model bestaat uit twee spiraalvormigeS'-suiker3'-phosphaat ketens, gewikkeld om dezelfde gemeenschappelijke as. De phosphaatgroepen bevinden zich aan de buitenkant van de spiraal, met de P-atomen op een afstand van 10 A van de as. De twee ketens worden bijeen gehouden door waterstofbindingen tussen O . . . . H-N en N . . . . H-N, loodrecht op de as, afkomstig van paren purine- en pyrimidineresidue's. Deze bindingen treden met regelmatige intervallen van 3,4 A langs de as op (fig. 5). Tengevolge van de ruimtelijke structuur kan alleen maar wisselwerking optreden tussen de specifieke paren adenine-thymine en guanine-cytosine, hetgeen dus volkomen in overeenstemming is met het analytisch feitenmateriaal (fig. 6). Watson en Crick hebben er op gewezen, dat door de grote specificiteit van de door hen gepostuleerde purine-pyrimidine bindingen tussen de beide spiralen, door de ene spiraal de ander volkomen is bepaald. Als de twee ketens gescheiden worden door de spiraal af te wikkelen — een overeenkomstig proces is op microscopische schaal gedurende de mitosis waar te nemen —, kan iedere keten als matrijs fungeren voor de duphcatie van de andere keten. Dit zou dan wel eens het zeer vereenvoudigde begin kunnen zijn van een moleculair-structurele verklaring van het mechanisme van de erfelijkheid. Vele experimentele gegevens wijzen er namelijk op, dat de desoxyribonucleïne-zuren in nauwe relatie staan met de werking van de genen door de structuur van de chromosomen. Het beeld van deze moleculaire structuur is evenwel nog zeer incompleet, omdat de configuratie van de ketens nog niet voldoende is opgelost. Er gaapt dan ook nog steeds een zeer wijde kloof tussen de afmetingen van de grootste eenheden, die tot nu toe met behulp van chemische methoden zijn geïdentificeerd (fig. 7) en de kleinste waarneembare intracellulaire eenheden, die met behulp van cytochemische methoden bestudeerd zijn. Een poging deze kloof te overbruggen is door Casperson gedaan. Deze Zweedse geleerde heeft een zogenaamde ultramicrospectrograaf ontworpen, waarmede het mogelijk is absorptiespectra van onderdelen van een cel te maken. De inzichten over de verdeling van verschillende stoffen over de levende cel zijn hierdoor aanmerkelijk verruimd. Het cytoplasma en het buitenste deel van de celkern blijken hoofdzakelijk proteïnen te bevatten, de nucleolus en de chromatine-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen