1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 120

96

K. H. VOOUS

in de „Atlas der Natuurreservaten" een overzicht gegeven van de geschiedenis van de internationale natuurbescherming. Waardoor deze bescherming in de loop der jaren het karakter van natuurbewaring heeft gekregen, heb ik reeds hierboven trachten uiteen te zetten. D e „Vereniging tot Behoud van N a t u u r m o n u m e n t e n in Nederland" voert in ons kleine landje, dat nauwelijks ruimte biedt aan d e menselijke bevolking, een hardnekkige strijd voor het behoud van minutieus kleine stukjes grond, die naar verhouding het minst door de cultuur zijn beïnvloed. Het streven van deze vereniging ligt geheel in d e lijn van d e internationale samenwerking en van dit betoog. Tot welke mate dient d e natuur beschermd t e worden? Of wel: tot welke prijs mag of moet met d e belangen van de natuur rekening worden gehouden? In de formulering van deze vraag ligt de aanvaarding van de tegenstelling mens-natuur besloten. Inderdaad is in een strikt gecultiveerd West-Europees landschap het bestaan van beren en wolven, die het leven van de mens direct bedreigen, niet aanvaardbaar. Evenmin kan aan d e bewoners van Afrikaanse steden en dorpen het recht en zelfs de plicht worden ontzegd zich tegen het bestaan van leeuwen in hun onmiddellijke omgeving te verzetten. D e mens ziet zich dus geplaatst tegenover de tragiek van zijn eigen bestaan: hij moet niet alleen doden om zelf in leven te blijven, hij moet uitroeien! Dit geldt zijn directe lijfsbehoud. Het kan ook zijn levensonderhoud betreffen. D e verzekering van zijn levensonderhoud, in d e vorm van landbouw en veeteelt, heeft elanden, herten, reeën, wisenten, oerossen en wilde zwijnen geheel of gedeeltelijk doen verdwijnen, soms kunstmatig op peil gehouden ten behoeve van het jachtgenot van weinige bevoorrechten. Actieve strijd wordt in West- en Midden-Europa niet, of slechts op zeer bescheiden schaal, tegen concurrentie of oppositie uit d e natuur gevoerd. Daar is de strijd gestreden en is d e natuur bedwongen; dat wil zeggen, het dierenleven is in principe vernietigd. Daarentegen kent men uit Zuid-Afrika een recent voorbeeld van felle strijd tussen landbouwers en wilde dieren, die aan verscheidene mensen het leven heeft gekost en die op een niet minder felle strijd tussen drie partijen: landbouwers, natuurbeschermers en olifanten, is uitgelopen. Momenteel is in deze strijd sedert 1953 een bevredigende wapenstilstand bereikt, nadat aan alle zijden heldendaden waren verricht. Het betreft het epos van de strijd en de bescherming van de A d d o - o l i f a n t i). ^) „Die Addo Olifante", Publikasie Raad van Kuratore vir Nasionale Parke van die Unie van Suid-Afrika (1957).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen