1958 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 46

34

J. OVERDUIN

over onze mening niet vraagt. 2e. Maar nu het „hoe". Wanneer ik het Amerikaanse artikel lees bekruipen mij verschillende gevoelens. Mijn oordeel is dan ook deels positief, deels negatief. Enerzijds worden wij beschaamd en jaloers, anderzijds zijn wij bevreesd en hebben wij wel wat critiek. Wanneer wij de aanbevolen methode mogen bezien vanuit de spanning ambt-mens, dan wordt hier honderd procent ernst gemaakt met „ambt", opdracht, dienst aan de naaste, spreken met gezag de goddelijke boodschap aan de patiënt. Zielszorg is persoonlijk toegespitste verkondiging van Gods Woord. Het is spreken met gezag. Het is echter ook situatief spreken. Nu, met de situatie, dat de patiënt spoedig voor God zal verschijnen, wordt hier volledig rekening gehouden. In dit opzicht is de methode zeker niet situatie-loos en tijdloos. Maar er zijn meer aspecten aan deze situatie (medische, psychologische, psychiatrische, sociologische). Heel nuchter-Amerikaans wordt hierop geantwoord : wat het zwaarste is, moet het zwaarste wegen. Leest u maar A.3. „Won't it precipitate a psychosis? Not necessarily". Je kunt beter met een psychische schok de hemel ingaan dan met een psychisch evenwicht de hel in. En het is nog waar ook. Zonder deze probleemloze oplossing, deze uitsluitend vanuit het gezag van het ambt ontspannen spanning zo maar voor mijn rekening te nemen, moet ik toch zeggen, dat dit resolute veel beschamends heeft. In de dertiger jaren was één van mijn stokpaardjes de Evangelisatiewerkers steeds voor te houden dat het Woord Gods niet tijdloos en situatieloos gebracht mocht worden, en dat wij (in die objectivistische periode) de betekenis van de mens en de menselijke ontmoeting in het Evangelisatie-bezoek vooral niet moesten onderschatten. Het is griezelig, wanneer ,,het ambt" komt aanwandelen zonder dat een echt mens wordt gezien. Maar nu moeten er weer andere registers opengetrokken worden. Wordt de boodschap menigmaal niet zo psychologisch en sociologisch omzwachteld, dat men geen boodschap meer hoort? En hebben wij soms niet zoveel psychologische en sociologische handschoenen aan, dat de naaste meer een gewatteerde dan een flinke evangelische hand krijgt? Zijn wij zo voorzichtig geworden en ontzien wij de onwedergeboren mens plus de oude mens zo, dat wij bang zijn enige schokjes te veroorzaken? En is het niet zo, dat niets ter wereld zo schokkend, ja alles-omkerend is als het Evangelie? Ontzien wij de zondaar niet veel meer dan God? Tot schade van de zondaar! Daarom moeten wij niet beginnen met dit resolute „recept" te begraven met allerlei vak-wetenschappelijke opmerkingen. Wij beginnen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen