1961 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 251

QUO VADIMUS?

203

Intussen zou de medische sectie ook zo nooit waarlijk representatief zijn, vanwege de fundamentalistische grondslag der Vereniging, die vele Protestants-Christelijke artsen buitensloot. Immers die grondslag: „het onvoorwaardelijk gezag van de ganse Heilige Schrift (bevattend al de canonieke boeken van het Oude en Nieuwe Testament) als Gods Woord" is voor vele gelovige Christen-artsen niet zonder reserves te aanvaarden, en wellicht zijn het juist de ernstigste onder hen, die zich daardoor van toetreding lieten afhouden. Men kent de gang van zaken. De grondslag en een mogelijke andere formulering is een punt van ampele bespreking geweest. Statutair is de onveranderlijkheid van de grondslag echter vastgelegd. Wijziging zou opheffing van de Vereniging, gebeurlijk gevolgd door oprichting van een nieuwe, hebben betekend. Hiertoe heeft men niet kunnen besluiten. En zo werd de vorming van een afzonderlijke Protestants-Christelijke Artsen Organisatie onvermijdelijk. Op 19 november 1955 werd deze op initiatief van leden onzer medische sectie in het leven geroepen, met als grondslag „Gods openbaring in Christus, zoals deze in de Bijbel tot ons komt". De nieuwe P.C.A.O. maakte een goeden opgang, en vierde verleden jaar reeds opgewekt haar eerste lustrum. Het is niet te ontkennen, dat onze medische sectie en de P.C.A.O. in zekeren zin een doublure van elkaar zijn. Met een vrij groot contingent gemeenschappelijke leden streven ze langs dezelfde wegen gelijksoortige doeleinden na. Was het daarom, dat het Bestuur onzer Vereniging enige jaren geleden aan de medische sectie verzocht geen afzonderlijke vergaderingen meer te beleggen, óf omdat de vergaderingen dier sectie het bezoek aan die der gehele Vereniging ongunstig beïnvloedden? Hoe dan ook, op zulk een — niet onverdeeld — vererend verzoek kon de medische sectie weinig anders doen dan haar activiteit staken, hetgeen ontegenzeggelijk tot een verarming en de-differentiatie van het verenigingsleven heeft geleid. Zo is de toestand thans. En dat die niet volkomen bevredigend is, kan blijken uit het feit, dat op 16 september j.l. de Besturen van de beide Verenigingen bijeen zijn geweest, niet het minst om mogelijkheden van samenwerking te overwegen, teneinde de reeds nu duidelijk gebleken nadelen van de partiële doublure te overwinnen. Dat bij deze gelegenheid, nauwelijks zes jaar na het zelfstandig optreden der Christelijke artsen, reeds het woord „fusie" viel, is veelzeggend

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen