1961 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 49

DE VALERIUS-KLINIEK 50 JAAR

33

Dit overzicht van de belangrijkste punten uit de geschiedbeschrijving van Wieringa is lang genoeg geworden, maar toch de moeite van het navertellen waard, omdat de emancipatie van het Gereformeerd denkend volksdeel ook op dit bijzonder moeilijke terrein tot tastbare werkelijkheid is geworden. Wieringa heeft afgezien van een streng systematische geschiedschrijving en een „ononderbroken verhaal" gegeven. De voordelen van deze methode zijn niet duidelijk. De nadelen wel. De serie medische bijdragen wordt uiteraard geopend door Van der Horst. Hij schreef een breed overzicht over de ontwikkeling van de neuro-psychiatrie sedert 1910 en stelde daarna de moeilijke positie van de huidige psychiatrie aan de orde: een wetenschap, die raakvlakken met bijna alle fakulteiten heeft. Het is niet verwonderlijk. Immers dezelfde mens, die deze fakulteiten stichtte en ontwikkelde is niet alleen de ontwerper van de psychiatrie, maar ook haar voorwerp, haar studie-objekt. Deze paradoxale situatie weerspiegelt zich in talloze basis-wetenschappen, zonder welke de psychiatrie haar kontakt met de veelkoppige werkelijkheid zou verliezen. Want niet alleen zuiver medische onderwerpen en denkrichtingen worden aangeroerd, zoals anatomie, physiologic, biologie en pathologie. Ook de psychologie in haar ontwikkeling uit de fysiologie via elementen-psychologie, Gestalt-psychologie naar de fenomenologische en existentiële scholen moet aangeroerd worden, om van de wijsgerige fundering van dit alles maar te zwijgen. Parallel met deze ontwikkeling ontstonden de psychiatrische scholen van Griesinger, Kraepelin, Bleuler, Jaspers, Binswanger en hier te lande de door Van der Horst en zijn medewerkers ontworpen anthropologische psychiatrie. Op één aspekt wijst Van der Horst niet expliciet. Ontwikkeling is gunstig, is normaal, is noodzakelijk. Inherent aan ontwikkeling is het doorlopen van de verschillende groeifasen na elkaar. De psychiatrie heeft aangetoond, hoe fataal en regressief het blijven persisteren van een vroegere fase voor de verdere ontwikkeling van een individu kan zijn. Maar wat zien wij bij de huidige psychiatrie? Wij zien en kunnen daar als vaklieden niet ongerust genoeg over zijn, dat bijna alle groeifasen der psychiatrie nog steeds naast elkaar bestaan, springlevend zijn en hun eigen haast autistische bestaan voeren. De psychiatrie als geheel. Van der Horst toont het overduidelijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen