1961 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 204

164

H. BERGEMA

colleges, die in februari 1954 voor de studenten van de Vrije Universiteit zijn uitgesproken. Dr. Lindeboom noemt daarin als de belangrijkste trek in de moderne geneeskunde „het zoeken naar de zieke mens als geheel". De psychologie en de psychiatrie vormen niet langer volkomen afgescheiden gebieden in de geneeskunde, maar treden in de psychosomatische visie van onze tijd weer in levende verbinding met de geneeskunde als geheel. Men ziet de ziekte weer als „een expressie van het innerlijke leven van de mens". Men vraagt weer naar de zin van de ziekte voor het gehele leven van de patiënt. En men streeft naar een integratie van de spiritualiteit in het medisch denken en doen. Ik wil in dit verband ook niet onvermeld laten de bijdrage van dr. Siebeck over „Die Einheit des Menschen in ihrer Bedeutung für die medizinische Wissenschaft" (in de Festgabe für Ed. Thurneysen t.g.v. diens 70e verjaardag in 1958) waarin hij op zijn beurt weer verwijst naar publicaties van Von Gebsattel en Von Weizsacker. De betekenis van deze nieuwe visies op de mens (op zijn plaats en taak in de wereld) voor de vraag, die ons deze middag bezighoudt, zal U zonder meer duidelijk zijn. Zij hebben er toe meegewerkt, dat de zending haar door Christus gegeven taak, m.n. wat de sociaaleconomische en medische dienst betreft, in het licht van Gods openbaring weer duidelijker heeft gezien in haar uitgebreidheid en in haar begrenzing. De beslissende dimensie van het mens-zijn is 's mensen verhouding tot God. Daarop richt zich dan ook de prediking van de zending; niet alleen de zgn. hoofd-dienst, maar ook de zgn. nevendiensten. Maar al de andere relaties, waarin de mens is geplaatst, hangen met deze kemrelatie ten nauwste samen en zijn daarvan niet los te maken. Zo gaat de zending met haar prediking in woord en daad op de nood van de wereld in en laat zij het licht van het Evangelie schijnen in de duisternis van deze wereld, zoals Rembrandt dat gedaan heeft in zijn etsen en schilderijen. De zending richt zich tot de mens in zijn milieu, tot de mens als „existentie-veld", zoals dr. Van Peursen in één van zijn publicaties zegt. En daarmee staat nu ook in verband wat ik in het begin van mijn referaat opmerkte, nl. dat de aard van de medische zending in onze tijd wel sterk verschilt met die van vroeger, maar dat de medische nood, m.n. in Azië en Afrika, niet minder groot is en dat de medische zending daarom blijvende taak van de kerk is. Een beschrijving van deze medische nood behoort meer tot de taak van collega Zuidema, die daarover straks tot U spreken zal. Maar ik

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen