1961 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 269

DE TAAL ALS MENSELIJKE UITINGSVORM

221

stemming komen, vaak de aangeboren geluiden gaan produceren. Hoewel bij de mens genen (dragers van erfelijke eigenschappen) bij het vermogen tot spreken zeer beslist ook een rol spelen, vindt de overdracht van onze taal van de ene generatie op de volgende toch grotendeels plaats door onderwijzen en leren. Het is niet bekend in hoeverre zulk een „traditionele overdracht" ook bij het vokale systeem van bv. gibbons en andere hogere zoogdieren een rol meespeelt, maar de betrekkelijke uniformiteit over de gehele wereld van de meerderheid der klanken, door deze diersoorten geproduceerd, doet echter vermoeden, dat de erfelijkheid hierbij een dominerende rol speelt. Het is nuttig er hier op te wijzen, dat de traditionele overdracht bij de mens ook bijdraagt tot de vormgeving van de taal. Deze bijdrage is echter niet van kreatieve aard, zoals de individuele produktiviteit, maar selektief. Voortdurend worden in een levende taal woorden tegen elkaar afgewogen en uitgeschift. Zo moet in het dagelijks spraakgebruik „rijwiel met hulpmotor" het afleggen tegen „bromfiets" en brengt „bovertje" het niet verder dan hoogstens een tijdelijk gebruik binnen de familiegroep van het kind dat het uitdacht. Verder zal het duidelijk zijn dat deze traditionele overdracht de beheersing van de schepping in belangrijke mate bevorderd heeft. Hierdoor werd het mogelijk ervaringen van enkelingen aan de gehele gemeenschap, in heden en toekomst, ten deel te doen vallen. Dit is vooral aan de vorderingen der wetenschap ten goede gekomen: dezelfde ontdekkingen en ervaringen behoefden niet steeds weer gedaan of doorgemaakt te worden. Zonder de taal om deze te bestendigen zou de beheersing van de schepping minder continu en universeel zijn geweest. Doordat deze beheersing meer koUektief dan individueel is, ontstond bovendien de unieke situatie dat de woordenschat van de gemeenschap groter is dan die van de enkeling. De menselijke taal gedefinieerd Een terugblik op de aldus gegeven kenmerken van de taal doet zien dat deze niet onderling onafhankelijk zijn. Zo kan een taal bv. alleen dan al of niet op afspraken berusten als deze semantisch is. Verder blijkt dat zes kenmerken als typisch menselijk kunnen worden beschouwd. Deze zijn de in het begin genoemde drie — het beheersingsaspekt, het bewustzijnsaspekt en de openheid van de taal — en verder het verplaatsingsvermogen, de vrijwel volledige traditionele overdracht en de dualiteit. Er zijn goede gronden om aan te nemen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen