1961 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 153

13e SEMAINE D'ÉTUDE DE LA MEDECINE DE LA PERSONNE

121

werden vertaald, welke laatste vertaling men bovendien per algemene geluidsinstallatie via de koptelefoon kon beluisteren. Met de meeste aandrang moge ik de collega's uit Nederland raden eens deel te nemen aan deze studieweek. De volgende zal in dit jaar (1961) gehouden worden ergens aan het Lago Maggiore *). Thans volgt het verslag van de lezing van dr. Jacques Sarano. Waarom overdenken wij dit thema? vroeg de spreker. Wij weten, dat we niet als veeartsen mogen werken (A. Comte). En onophoudelijk horen we vertellen van de kant van de psychologie, dat we meer aan het spirituele aandacht moeten geven. Hebben wij het lichaam dan te veel vergeten? Of moeten we soms het lichaam meer accentueren om daardoor nog eens extra de aandacht te vestigen op de geest? Het lichaam — dat ben ik zelf (Sartre). Het lichaam van een athleet, van een mooi jong meisje is die athleet, is dat meisje. Men kan immers de hand niet van de hersenen, het lichaam niet van de ziel scheiden. Een kunstenaar, beeldhouwer, tekenaar, pianist werkt niet met zijn handen, maar zijn handen zijn zijn lichaam, en zijn lichaam is hij zelf. Dit geldt alles voor het normale, gezonde lichaam, maar wat wanneer het ziek wordt? Dan wordt het lichaam object van zichzelf, voor mijzelf. Men palpeert het, men ausculteert en percuteert het, etc. Men kan soms zeggen: een zieke ondergaat zijn lichaam. Dit is de gedachte van het corps-objet. Het lichaam als object wordt gereduceerd tot een geheel van gedetermineerdheden: mijn humeur, mijn temperamenten, karakter etc. In een zekere vorm van Christendom en in vele andere religies is het lichaam een af te weren verleider, zoals de stoicijn dat verkondigde. Hetzelfde „haten van het vlees" dat men vindt bij de echte puritein, die zich schaamt voor zijn lichaam. Ook als bij de Romein die zijn hand in het vuur stak zonder met de ogen te knipperen (Mucins Scaevola), het is alles in wezen verachten van het lichaam. In deze visie is de dood voor deze pseudo-christenen of platonische idealisten een verlosser, die de opgesloten ziel vrijmaakt. Dat is de dualistische gedachte van het corps-objet. De dokter en zijn zieken lijden onder deze dualistische gedachte. Is het mijn lever, dokter? Of mijn maag? zegt de patiënt en wij antwoorden met dezelfde naïeve explicaties over de localisatie van de aandoening. Dit is de triumf van het „corps-anatomique", het „corps-chirurgical". Hetzelfde vinden we niet minder bij de zogenaamde ziekten van *) Getsemani, Prov. Novarra, Italia, 31 juli tot 5 augustus. Volledig programma bij schrijver dezes, Huydecoperweg 23A, Zeist, tel. 7113.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen