1961 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 51

DE VALERIUS-KLINIEK 50 JAAR

35

Popma zoekt naar het gemeenschappelijke arbeidsveld van psychiater en dominee en hij vindt dat in de religieuze grondovertuiging aangaande de mens, de gevallen mens, die leeft in onvolkomen relatie met God en zijn naaste, in de ex-communicatie, die zowel aan de religieuze als aan de psychische „condition humaine" ten grondslag ligt. In de bijdrage van Popma voelen wij zeer sterk, dat het samengaan van barmhartigheid en wetenschap zinvol is, omdat zij in het helpen van de geestelijk gestoorde elkaar funderen. De bijdrage van Boon vormt een systematisch-historische aanvulling op de studie van Van der Horst. De elkaar opvolgende scholen en richtingen in de psychiatrie, zoals die ook hun neerslag vonden in het wetenschappelijke en praktische werk aan het Valeriusplein, doet zij kort en konkreet tot hun recht komen. Haar overzicht van het komen en gaan van de verschillende behandelingsmethoden is nuchter, kritisch en verantwoord. Aan de hand van kasuïstiek legt zij bijzondere nadruk op de unieke positie van de Valerius-kliniek, die niet alleen de psychiatrie en de neurologie onder één dak verenigt en een voortdurend vitaal bewdjs levert voor de onscheidbaarheid van beide, maar ook de klinische psychiatrie beoefent in nauw kontakt met de maatschappij. Een kontakt dat in polikliniek, voor- en nazorg en M.O.B, zijn gebaande paden vond en nog steeds vindt. Dit laatste aspekt wordt breder uitgewerkt door Janse de Jonge en geplaatst in het grote raam van de geestelijke volksgezondheid. Na een helder historisch overzicht bespreekt hij de huidige moeilijkheden in taak en organisatie van de geestelijke hygiëne. Terecht wijst hij er op, dat hier geen zuiver medische kwestie aan de orde is. Want op dit terrein ligt ook de zorg voor mensen, die niet ziek zijn in de eigenlijke — en duistere — zin des woords. Janse de Jonge adstrueert dit het duidelijkst, als hij in plaats van patiënten over cliënten spreekt. Persoonlijk vind ik dit een hinderlijk woord, dat niet alleen aan Amerika, maar ook aan andere „branches" dan de medische doet denken. Over de bijdrage van Folkerts kunnen wij kort zijn. Hij is het ook, zeker over de geschiedenis. De zeer recente onderzoekingen over de neuro-fysiologische aspekten van gedrag en aanpassing komen weinig

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen