1962 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 60

44

A. A. VAN RULER

wordt, als het gaat om vragen als die van het begin en het einde van de wereld. Maar ondertussen is het voor ons levensgevoel en voor onze levenspraktijk van doorslaggevende betekenis, welke plaatjes we hier als minder goed ter zijde leggen en aan welke wij, als de meest juiste, de voorkeur geven. Geschiedt het eschaton in of buiten de tijd? Is het het einde van de tijd? Wordt de zin van de geschiedenis gerealiseerd binnen het bestek van de geschiedenis of kan dat niet? En als men zegt: nee, niet binnen het bestek van de geschiedenis, maar buiten de tijd, althans in de radikale beëindiging van de tijd, moet men dan niet twee consequenties op de koop toe nemen: jf dat er iets tragisch in de hele zaak komt, men zou haast zeggen iets tragikomisch: de zin van de geschiedenis wordt buiten de geschiedenis gerealiseerd! daar staat elk zinnig mens toch een beeje sip bij te kijken; 2 dat dan het eschaton met zich meebrengt, dat we in zekere zin boven onze schepselmatigheid, want boven onze tijdelijkheid worden uitgeheven; onze roomskatholieke medechristenen zijn daar niet zo bang voor; zij voelen veel voor deze verticaliteit, voor deze elevatie, voor deze gerichtheid op het wezen van God; maar als reformatorische christenen moeten we ons toch met enige zorg afvragen, of we zo in onze speculatie nog wel voldoende binnen het bijbelse bestek blijven. Voor de discussie tussen het christendom en het communisme en voor de christelijke beoordeling van het communisme is het van geen geringe betekenis, hoe we op dit punt oordelen. Het communisme houdt er aan vast, dat het eschaton in de tijd realiseerbaar is. Moeten wij daar als christenen niet ook aan vasthouden? Hebben we het ons niet te gemakkelijk gemaakt, door ons neer te vlijen in een dualisme van geschiedenis en eschaton, van de tijd en de eeuwigheid? In de derde plaats is er dan de kwestie van de tijd en de tijden. Als we het eschaton niet zo dualistisch buiten en tegenover, maar — op de een of andere manier — in de tijd zetten, dan komt er openheid voor de gedachte, dat elke dag in de tijd iets aan zich heeft, praefiguratie is van de jongste dag. We volstaan dan niet met alleen maar te verlangen naar de jongste dag — dat brengt licht iets romantisch en idealistisch in de christelijke, eschatologische verwachting en dreigt haar in haar tegendeel te verkeren. De jongste dag, het eschaton werpt ons radikaal in het heden terug: daar worden zij reeds gepraefigureerd. In het heden, in elke nieuwe dag, in de toekomst zijn wij bezig met deze wereld — sommigen alleen predikend, liturgerend, sacramenteel, anderen politiek, wetenschappelijk, cultureel. Daar zit heiliging in. En alle heiliging is vorm van verheerlijking. In de hemel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen