1962 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 340

276

H. VERHEUL

de kern van de zaak door en we zouden meer aandacht moeten besteden aan het probleem, hoe we de aan deze wet ten grondslag liggende statistische onderstellingen in een biologisch systeem moeten interpreteren." Schrödinger gaat in zijn boekje: „What is Life?" (5) uitvoerig in op deze problemen. Alvorens dit te doen beschrijft hij kort wat men in de moderne biologie denkt van het verschijnsel „Leven". Uit experimenten is gebleken dat het „Leven" waarschijnlijk al besloten zit in één of enkele grote moleculen. Die moleculen, waaruit dus een levend en volledig biologisch wezen kan ontstaan, worden dan echter gekenmerkt door een zeer grote orde. Want kleine mutaties, sprongsgewijze veranderingen in de structuur van deze moleculen, zoals die bijvoorbeeld veroorzaakt kunnen worden door beschieting met Röntgenstralen, kunnen de eigenschappen van het levend wezen sterk wijzigen, hoewel deze wijzigingen nooit tot gevolg zullen hebben, dat in een later stadium de soort niet meer te herkennen zou zijn. Natuurlijke mutaties van deze moleculen, waaruit — zoals opgemerkt — een volledig levend wezen ontstaat, kunnen generaties lang ongewijzigd behouden blijven (b.v. de Habsburgerlip). Dit doet vermoeden dat statistische fluctuaties, bijvoorbeeld tengevolge van de temperatuurbeweging, beslist geen mutaties kunnen veroorzaken en dus geen invloed hebben. Dat na het ontstaan van zo'n sprongsgewijze mutatie de oude toestand zich niet weer instelt doet vermoeden dat beide toestanden van het systeem stabiele toestanden zijn en dat voor overgangen daartussen hoogenergetische drempels overschreden moeten worden, wat dus mogelijk blijkt te zijn met Röntgen-stralen. Uit dit alles blijkt dat de orde in een biologisch systeem groot is. En het probleem is nu of op een dergelijk geordend systeem een wet toegepast mag worden, die afgeleid is voor een systeem waarin wanorde heerst en waarin men rekent met gemiddelde eigenschappen van een groot aantal deeltjes. De Groot baseert zijn conclusie, dat dit geoorloofd is (zie pag. 120 van (2)) op een gedachtenexperiment met een staaf. Deze staaf verbindt hij aan één zijde met een oneindig reservoir van koude en aan de andere zijde met een oneindig reservoir van warmte. Nadat dit gebeurd is, zal er zich weer een stationaire toestand instellen, waarbij de warmte stationair stroomt van het warme naar het koude reservoir. Vergeleken met de begintoestand is de entropie van de staaf in de eindtoestand lager. Gedurende de stationaire stroming

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen