1962 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 328

264

P. MULLENDER

beeld door het etiket op de fles te plakken. Indien deze toevoeging nu zo is, dat Ie. aan iedere fles uit de doos één etiket is toegevoegd uit de zak; 2e. ieder etiket uit de zak inderdaad ook toegevoegd is aan een fles en bovendien aan niet meer dan één fles (hetgeen ook moeilijk anders kan als men de etiketten op de flessen plakt); dan noemt men de toevoeging een één-één-correspondentie. Een ander voorbeeld van een één-één-correspondentie, namelijk tussen een groep mensen in een kamer en de stoelen in die kamer, indien elk van die mensen op een stoel gaat zitten en er dan geen stoel meer overblijft en natuurlijk niemand op de knie van een ander zit. Dat zulke één-één-correspondenties iets met tellen te maken hebben, zal U duidelijk zijn. Immers Uw eerste reactie zal zijn: Dan moeten er evenveel etiketten als flessen zijn en er moeten evenveel mensen als stoelen in de kamer zijn. Welnu, tellen is dan ook niets anders dan het tot stand brengen van één-één-correspondenties. In het primitieve stadium is het tellen het aanbrengen van een één-één-correspondentie tussen de vingers van de hand, eventueel de handen, eventueel vermeerderd met de tenen aan de voeten, met de verzameling van de te tellen voorwerpen. Er zijn volksstammen, waarbij de gewoonte bestaat (misschien moet ik nu zeggen bestond) de één-één-correspondentie te realiseren door elk voorwerp inderdaad met de corresponderende vinger aan te raken. Er zijn er die niet verder komen dan vijf: meer dan vijf is „veel". Er zijn volksstammen, waarbij de gewoonte bestaat (misschien moet al ontdekt hebben. Dit voorbeeld illustreert de grondslag van het tellen: ledere willekeurige verzameling wordt vergeleken met een basis-verzameling, een standaard-verzameling; en vrijwel ieder mens begint met zijn vingers als standaard-verzameling te gebruiken. Het aantal vingers dat men voor de één-één-correspondentie nodig heeft, noemt men tevens het aantal objecten van de te tellen verzameling. Twee ervaringsfeiten rechtvaardigen deze practijk: Ie. Het aantal dat men aldus bepaalt is niet afhankelijk van de volgorde waarin men de te tellen voorwerpen in één-één-correspondentie brengt met zijn vingers. Gebruikt men zijn vingers wel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen