1962 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 187

CONTRA NATURAM

145

De serie bijdragen besluit met een opstel van ds. POPMA, dat hij „Ongevraagd advies" noemt. Ook hij vangt aan met te spreken over vooroordelen — men is bijna geneigd te vragen: hoe kan het anders in dezen bundel? — maar doet dat toch in een anderen zin dan verscheidene van zijn mede-auteurs. Popma benadert voor mijn besef het vraagstuk van onze houding ten opzichte van onzen homosexuelen naaste het beste. Ik wil daarbij in het midden laten, of het een gelukkige greep is zich zo „af te zetten" (zoals men dat tegenwoordig noemt) tegen André Gide's werk: „Et nunc manet in te". Ds. Popma bespreekt nu eenmaal vele vragen vanuit de moderne literatuur. Het genoemde werkje van den beroemden Fransen schrijver Gide, een notoiren homosexueel, heeft hem blijkbaar zeer geïmponeerd. Hij schrijft er bladzijden lang over, noemt het in het begin, en komt er later weer op, alsof hij het nog niet heeft vermeld. Tot mijn verwondering verwijst hij bij de kleine literatuuropgave nog naar Smeliks artikel in Wending van 1952 er over. Dat artikel van Smelik heb ik destijds met gemengde gevoelens en niet zonder reserves gelezen. O zeker, Gide's boek is natuurlijk mooi geschreven, maar het maakt toch enigszins den indruk, dat de bekende letterkundige er mede exhibitioneert, hoe hij door zijn homosexueel gedrag het leven van zijn trouwe vrouw heeft verwoest. Men kan zeggen, dat dit exhibitionistisch karakter toch wel sterk verzacht wordt door het feit, dat dit boekje van Gide posthuum is verschenen. Echter is ook dat slechts betrekkelijk waar, want men leest in de handelsuitgave: „En 1947, l'auteur a fait publier une edition privée de eet ouvrage, tirée a 13 exemplaires nominatifs sur Chine". Hoe dan ook. Et nunc manet in te beschrijft op een soms schokkende, soms ontroerende wijze het lijden van een vrouw, die getrouwd is met een (beroemden!) homosexueel. Mogen we Gide geloven, dan is er toch nog ondanks alle mateloze ellende, een zekere diepere verbondenheid gebleven, waarvan aan het einde van een lang en ongelukkig huwelijk toch nog iets is beleefd. Blijkbaar is de recente verschijning van Vestdijks Alpenroman, waarin hij de lesbische liefde tussen twee vrouwen uit verschillend maatschappelijk milieu beschrijft, te laat gekomen voor Popma, om in zijn bijdrage nog te kunnen gebruiken. Het ontwrichtende van zulk een verbintenis voor maatschappelijke verbanden, de aanstekelijkheid der gelijkgeslachtelijke erotiek en het een bestaan opwoelend karakter van de lichamelijke homosexuele „paring" zou Popma zeker stof gegeven hebben tot belangwekkende beschouwingen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen