1962 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 126

IBoehhesprehing Lois Crisler: Wij huilden met de wolven in Alaska; vertaling drs. J. M. Baerends vertaling drs. J. M. Baerendsvan Roon; 268 blz. Uitg. Ploegsma, .Amsterdam 1961 (ƒ 11,50). Wat is dit een voortreffelijk boek! Niet iedereen leest „dierenboeken", maar van dit iDoek hoop ik dat velen het zullen lezen. Men kan er rijker en wijzer van worden. Het is het onopgesmukte, maar bijzonder goed geschreven verhaal van de ervaringen van het echtpaar Crisler in het noorden van Alaska, w a a r zij achttien maanden vertoefden, tussen wolven en kariboes, in de bergen en op de toendra. Het eerste doel van de „expeditie" was te filmen, in opdracht van de Disney-studio's, en er is inderdaad gefilmd door Herb Crisler, met veel succes; maar de grootste ivinst is stellig dit prachtige boek van zijn vrouw. Het is niet wat men noemt een „spannend" avonturenverhaal, maar het is wel uitermate boeiend. En vooral: uit alles wat zij op zo sympathieke wijze en zonder enige flinkdoenerij vertelt spreken een eerbied en bewondering voor de schepping en een liefde voor wat Ie,eft die weldadig zijn. En dat alles zonder enige romantisering of vermenselijking van de, aanvankelijk twee, later zeven wolven die zij als jongen hadden „geadopteerd" en als een gezin daar — in volledige vrijheid tenslotte — om zich heen hadden. Inderdaad, geen vermenselijking van de dieren vinden we hier, maar wel — bij alle wetenschappelij k-scherpe waarneming — zoiets als een persoonlijke eerbied voor het individuele dier, met name de individuele wolf, als een collega-schepsel. Hierdoor gaat wat hier over de indi-

viduele en sociale gedragingen van deze wolven verteld wordt uit boven een ethologische (gedragkundige) studie zonder meer. Het boek is ook w^el zeer geschikt om mensen hun eigenwaan tegenover de „wilde dieren", zo ze die nog hebben, af te leren. Slechte gedragingen van mensen te qualificeren als „dierlijk" en „beestachtig" is volkomen misplaatst. En de oude zegswijze „homo homini lupus" is eigenlijk wel bijzonder arrogant; alsof de dieren niet veeleer van de mensen kwaad kunnen leren dan omgekeerd. Speciaal de wolven hebben onder de mensen een slechte pers gehad. Maar reeds lang geleden heeft William Long in verschillende van zijn boeken met het sprookje van de boze bloeddorstige wolf afgerekend — althans wat de Amerikaanse wolf betreft. Lois Crisler zegt ervan: „Indien een tovenaar van Mars de wolf van de legenden zou kennen, zou hij weinig van wolven weten maar wel heel veel van de mensen." En elders: „Eén soorteigenschap van de wolf is voor de mens moeilijk te peilen. Wolven zijn zachtmoedig. Niet edelmoedig, en niet laf, maar gewoon niet vechtlustig". Vele voorbeelden geeft ze daarvan, evenals van het „medeleven" van de ene wolf met de andere en van hun diverse, genuanceerde wijzen van communicatie, waarin de Crislers zelfs enigszins leerden mee te doen. Maar dit boek gaat niet alleen over wolven, al zou de Nederlandse titel het kunnen doen vermoeden; de oorspronkelijke titel is eenvoudigweg: „Arctic wild". Het schildert heel het natuurgebeuren daar in dat indrukwekkend wijde landschap, in de wisseling der arctische seizoenen. Alleen de winter werd doorgebracht in een nederzetting

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen