1962 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 34

22

J. R. VAN DE FLIERT

Wanneer ik nu de vraag wil beantwoorden: Kunnen moderne fysische methoden bijvoorbeeld het geologisch verleden principieel betrouwbaar dateren — zij het dan ook in bepaalde orde van grootte en afgezien van meetfouten — dan meen ik die vraag bevestigend te moeten beantwoorden indien deze methoden zich beperken tot die gebieden waar een constante structurele wetmatigheid in de procesgang kan worden aangetoond. En daarmee is zometeen de algemene voorwaarde gegeven op grond waarvan de natuurwetenschap eerst betrouwbaar over het verleden spreken kan zonder in speculaties te vervallen. Een ander voorbeeld uit de geologische wetenschappen. Een belangrijk gedeelte van de gesteenten waaruit de aardkorst is opgebouwd bestaat uit z.g. afzettings- of sedimentgesteenten die worden gevormd door accumulatie van materiaal dat als gevolg van mechanisch transport (kleien en zanden b.v.), hetzij door chemische neerslag (kalksinter b.v.) of als gevolg van activiteit van organismen (koraalkalken e.d.) of ook als gevolg van een combinatie van fysische en organische factoren, zoals kleien of mergels en zanden die rijk zijn aan organische resten, b.v. schalen van marine organismen zoals foraminiferen, slakken, tweekleppige weekdieren e.d., die in het afzettingsmillieu geleefd hebben. We constateren nu dat de sedimentgesteenten tot ver in het geologisch verleden — op grond van de superpositie, de verticale opeenvolging die de tijdsorde representeert — precies dezelfde structurele opbouw vertonen als die welke in recente tijd worden gevormd. Ook hier is dus een constante wetmatigheid in het materiaal gedocumenteerd op grond waarvan we ook omtrent de genese van deze gesteenten menen wetenschappelijk betrouwbaar te kunnen spreken. Wanneer we deze sedimentgesteenten gedetailleerd gaan bestuderen en met behulp van moderne methoden gaan bepalen hoe groot de actuele sedimentatiesnelheid is van vergelijkbare recente sedimenten, dan krijgen we ook hier een maatstaf voor de fysische tijd van het geologisch verleden die, hoewel beperkt toepasbaar, toch tot resultaten leidt die een vergelijkbare grootte-orde als de radioactieve methoden. En welke maatstaf we ook aanleggen op basis van de scheppingsorde waarin wij als mens geplaatst zijn en waarvan de mens zelf deel uitmaakt, het resultaat blijft steeds hetzelfde, er is een convergente evidentie die eenvoudig geen andere conclusie toelaat dan een ouderdom van de aarde die in fysische tijd gemeten in de orde van millioenen jaren geteld moet worden. De stukken van de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen