1962 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 114

90

A. VAN DER ZWAN

De onderzoekers, die op dit gebied werkzaam zijn geweest, zijn vooral Talayrach (Parijs) en Riechert (Freiburg), die ik al eerder noemde. Verder Tobias van het bekende Donner Laboratorium van de Universiteit van Califomië in Berkeley bij San Francisco en Haymaker, Moffet Field Calif., Kjellberg, Boston en Leksell in Stockholm. De onderzoekingen op dit terrein lopen sterk uiteen. Allereerst kent men de diagnostische ingrepen. Vrij algemeen wordt al in de praktijk toegepast de diagnostiek met rado-actieve isotopen (Gamma-encephalographie). Daarbij spuit men een bepaald radioactief isotoop met een korte halveringstijd in. Deze isotopen hebben de eigenschap zich in tumoren sterker te concentreren dan in normaal weefsel. Gedurende de tijd, dat de concentratie ervan op het hoogst is, dat is ongeveer zes uur na de inspuiting, worden dan metingen gedaan. Bevindt zich nu een tumor in de hersenen en tast men met een detector de hele schedel af dan zal de plaats van de tumor nauwkeurig t.o.v. het overige deel van de hersenen kunnen worden bepaald, doordat de detector of de geigerteller (de scanner (Amerika) of scintillograph (Fr.)) over de tumor aanzienlijk meer antwoord geeft dan over de rest. (Fig. 8, zie plaat IV tegenover blz. 91). Het nut van een dergelijke methode springt direct in het oog. Bij de aanvang van deze lezing heb ik gesproken over het ventriculogram. Om dit te verkrijgen moet men dikwijls eerst twee booropeningetjes in de schedel maken en daarna het hersenvocht vervangen door lucht. Dit is voor de patiënt pijnlijk, psychisch belastend en bij een tumor in de hersenen zelfs gevaarlijk. Het spreekt vanzelf, dat een methode waarbij men dit alles kan ontgaan, zoals met de isotopen, verre de voorkeur verdient. Dit onderzoek wordt dan ook in tal van klinieken al regelmatig uitgevoerd. Behalve het gebruik in de diagnostiek worden radio-actieve stoffen therapeutisch aangewend. Zo b.v. door Talayrachi'^) in Parijs en Riechertis) in Freiburg, die radio-actieve „zaden" in tumoren planten. Gewoonlijk gebruiken zij daarbij goud (Au 198) en Yttrium (Y 90). Dit zijn bijna zuivere Betastralers, die maar enkele millimeters in het omliggende weefsel doorstralen. De vernietiging van het hersenweefsel door één zaad is niet meer dan 3 ^ 4 mm in doorsnee. Deze Betastralers worden vooral gebruikt voor: Ie. uitschakeling van bepaalde kernen zoals nodig bij de behandeling van Parkinsonisme.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen