1962 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 33

BIJBEL EN NATUURWETENSCHAP OVER HET VERLEDEN

21

Binnen een zekere orde van grootte en met een bepaalde graad van nauwkeurigheid pretendeert de natuurwetenschap wel over het verleden te kunnen spreken en de vraag mag worden gesteld: op grond waarvan. Temeer omdat de grootte-orde — in millioenen jaren — toch nog altijd onvergelijkbaar is met die van een mensenleeftijd of ook de periode waarin de mens natuurwetenschap beoefent Kunnen de extrapolaties die hier worden gemaakt principieel verantwoord worden geacht, ja dan neen? Om maar een voorbeeld te noemen: De radioactieve methode van ouderdomsbepaling van gesteenten die deel uitmaken van de aardkorst is als geologische klok slechts bruikbaar als we er van mogen uitgaan dat het mechanisme altijd even hard loopt. Nu is het fysisch proces inderdaad van die aard dat wij vandaag de snelheid van uiteenvallen op geen enkele wijze kunnen beïnvloeden, zodat we uit dien hoofde geen reden hebben om aan te nemen dat de omstandigheden waaronder het gesteente werd gevormd of eventueel vervormd iets aan de fysische procesgang toe of afgedaan zou kunnen hebben wat de methode of extrapolatie ongeldig zou maken. Daarbij komt dan nog dat de constantie in de halveringstijd van de radioactieve mineralen in de gesteenten van de aardkorst als het ware fotografisch is gedocumenteerd. In gesteenten van zeer verschillende ouderdom komen namelijk, in glimmers en andere mineralen rondom radioactieve insluitsels of om insluitsels die vroeger radioactief zijn geweest, z.g. pleochroïtische hofjes voor, die bestaan uit ringen veroorzaakt door tijdens het radioactieve desintegratieproces uitgestoten deeltjes. De straal van deze ringen geeft de afstand weer waarover het deeltje in het omringende gesteente is ingedrongen en correspondeert met de snelheid waarmee het wordt uitgestoten. Nu weten we dat deze snelheid onlosmakelijk is verbonden aan de halveringstijd. Waar we nu altijd dezelfde stralen vinden geregistreerd in gesteenten van zeer verschillende ouderdom kan de conclusie geen andere zijn dan dat de halveringstijd voor de betreffende radioactieve mineralen ook altijd dezelfde is geweest, met andere woorden: De experimentele ervaring dat de desintegratiesnelheid niet gewijzigd kan worden is in overeenstemming met wat de documenten over het verloop van deze processen tot in een ver verleden te zien geven. Of ook: de ervaring van de experimentele methode wordt door die van de „historische" methode volledig bevestigd. De geconstateerde structurele constantie uit zich vanzelfsprekend in veel meer dan het genoemde alleen dat slechts als voorbeeld ter illustratie is genoemd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen