1962 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 220

174

F. H. PRUIJS

sommige therapeuten zich gedragen als „Seelenretter" of zelfs „Heiland" van hun patiënten, dan moet zij ook weten dat hier geen sprake meer is van rechte psychotherapie doch van een dwaalweg van de therapeut, die het slachtoffer is geworden van een beroepsziekte. U zult het mij ten goede houden, dat ik over de vermoedelijke of vrijwel zekere gevallen van deze beroepsziekte, de discretie bewaar die de arts past. Die meent te staan, zie toe dat hij niet valle. Ook in andere faculteiten en in andere beroepen komt deze zelfvergoding voor, soms in verfijnde en nauwelijks herkenbare vorm, soms in ontstellende naïveteit en platheid. Nooit echter is het de Kerk ingevallen daarom bepaalde beroepen of studierichtingen ex cathedra te veroordelen of over een bepaalde wetenschappelijke school haar anathema uit te spreken. Men zou de wetenschap de vrijheid moeten laten zelf haar fouten te corrigeren en de juiste maatregelen te zoeken om bedrijfsongevallen en beroepsziekten zoveel mogelijk te vermijden. Nalar mijn mening behoeft de Kerk niet bezorgd te zijn, waar mensen behandeld worden voor hun ziekten. Het getal van de noodlijdenden, die dringend behoefte hebben aan psychotherapie is nog te groot, dan dat de Kerk het zich zou kunnen veroorloven, het wantrouwen tegen deze vorm van therapie te versterken door een anathema over een bepaalde school. Integendeel: de Kerk zou er goed aan doen in nauwe samenwerking met de psychotherapie te treden en deze dienstbaar te maken aan haar opdracht: de verkondiging van het Evangelie en de genezing van de zieken, zoals dit reeds lang in medische zending en diaconessenhuis het geval is met de somatische geneeskunde. De velden zijn wit om te oogsten, maar de arbeiders zijn weinige. Resumerende, moet ik dus beschaamd, als een Bileam, erkennen, dat ik beter had gedaan het verzoek tot het houden van deze voordracht niet te aanvaarden daar ik Uw zorgen over het misbruik van de psychologie als surrogaat-religie niet deel, en integendeel de speerpunt omdraai met de vraag of een Kerk die zó angstig is voor de psychologie misschien verworden is tot pseudo-religie? De Kerk zou zich überhaupt nooit tot een concurrerende positie moeten verlagen, maar zich uitsluitend verheugen in haar hoge opdracht: de armen het Evangelie te verkondigen en die armen zijn zowel de therapeuten als hun patiënten. Indien de Kerk maar niet de therapie scheldt voor pseudo-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen