1963 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 209

ONTWIKKELING VAN HET LEVENDE ORGANISME

167

Het is reeds lange tijd duidelijk, dat een goed inzicht in de physiologische gebeurtenissen een exacte analyse eist van de chemische reacties, die er voor verantwoordelijk zijn. In de levende cel worden deze reacties, zoals bekend, gekatalyseerd door enzymen. Alleen op deze wijze is de ongewoon hoge reactiesnelheid te verklaren van processen, die buiten de cel slechts onder extreme omstandigheden van temperatuur en druk kunnen verlopen. Enzymen zijn eiwitten met een zeer specifieke structuur. Deze bouw wordt bepaald door de volgorde waarin de bouwstenen, de aminozuren tot een keten zijn gecondenseerd. Hoewel we in het algemeen met een lineaire keten te maken hebben, is het eiwitmolecuul doorgaans op ingewikkelde wijze in elkaar gedraaid en gevouwen, zodat het ruimtelijk model van een proteïne, enigszins vergroot, op een expositie van moderne beeldhouwkunst zonder twijfel geen slecht figuur zal slaan. ,,Bewogen beweging" is dan ook één van de eerste functionele eisen, welke het substraat aan het enzym stelt, zoals men uit de betogen van enzymchemici als Koshland e.a. kan opmaken. Algemene bekendheid heeft het feit gekregen, dat de synthese van de eiwitten geschiedt onder de directie van de erfsubstantie, het z.g. desoxyribonucleïnezuur of DNA. Elk eiwit, — en dit is niet alleen beperkt tot de enzymen, maar ook proteïne-hormonen, structurele eiwitten, bloedeiwitten etc. vallen hieronder —, elk eiwit dankt zijn bestaan aan de aanwezigheid van een gen, een segment van de erfsubstantie. Men spreekt in dit verband van een één gen- één proteïne-relatie, en deze regel is in wezen niet anders dan een zeer bondige uitdrukking van de relatie tussen genetica en biochemie. Gedurende de laatste jaren is het mechanisme, volgens hetwelk de synthese van een eiwit onder de regie van het DNA tot stand komt, in grote lijnen opgehelderd en ik heb bij een andere gelegenheid binnen de kring van deze Universiteit *) reeds uitvoerig stil gestaan bij recente pogingen tot de ontcijfering van de genetische code. Om deze reden wil ik hierover thans kort zijn en U onmiddellijk enkele problemen voorleggen, welke rijzen, zodra wij ons bezinnen op de embryologische ontwikkeling en de voortschrijdende differentiatie van het organisme. Het zich ontwikkelende embryo is aan voortdurende veranderingen onderhevig, welke na een bepaalde tijd irreversibel blijken. Ondanks hun gemeenschappelijke oorsprong: de bevruchte eicel, ont*) L. Bosch, Op zoek naar de Steen van Rosette in de Genetica, Referaat 44e Wet. Sam. V.U. 1962.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen