1963 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 233

VAN WAARNEMING NAAR BEHANDELING

187

De indicatie-stelling tot operatie kan met moeilijkheden gepaard gaan. Immers de opvatting van de chirurg of zijn visie op heelkunde speelt hierbij een grote rol. Er zijn nu eenmaal allerlei rassen en variëteiten onder hen, die zich chirurg noemen. Zij hebben hun eigen kijk op de heelkunde. Een chirurg stelle men zich niet voor als een dokter die opensnijdt en weer dichthecht; ware dit zo, dan zou het hem niet zo gelukt zijn het barbiersgilde te ontvlieden om te tronen op een zetel, waar hij nu prijkt. Doch al naar zijn karakter en temperament, eigenschappen welke wij door geheel ons leven moeizaam meetorsen, vormt zich bij de chirurg „zijn" kijk op het terrein, dat hij bewandelt. Allen hebben gemeen — dat ligt reeds in het woord „chirurg" uitgedrukt — een voorliefde tot handwerk, tot daden; doch zo goed als er verschil is tussen huis- en portretschilders, is dit het geval binnen het chirurgen-gilde. Het spreekt vanzelf, dat een chirurg de anatomie grondig moet beheersen, doch hij moet begrijpen, dat hij bij operatieve kunstwerkingen niet een dood lichaamsdeel aan het prepareren is, doch bezig is een levend mens van een of ander euvel te bevrijden. Hij dient de anatomie te kennen, doch niet voor anatoom te spelen. Ditzelfde geldt voor de physiologie. Zonder kennis der physiologie kan men de geneeskunde niet beoefenen; men zou kunnen zeggen, dat de geneeskunde beheerst wordt door, georiënteerd is naar de physiologie. Doch terecht heeft een beroemd Frans chirurg eens gezegd: „les methodes rigoureuses de la physiologie ne s'accordent pas avec ce que notre art a de personnel et de spontane; une operation n'est pas une experience de physiologie." Men zou kunnen zeggen: de chirurg moet de physiologie kennen, echter niet een physioloog zijn, de pathologie moet hij beheersen zonder echter patholoog te zijn. Ook kennis van de bacteriologie, waarop immers de asepsis en antisepsis berusten, kan niet uit zijn wetenschappelijke bagage gemist worden. Voor alle dingen moet de chirurg „clinicus" zijn. Wie dit standpunt verlaat, heeft alle kans op een dwaalspoor te geraken. Tussen datgene, wat door onderzoek in de ruimste zin, werd gevonden en de therapie welke werd toegepast, dient evenwicht te bestaan. Observatie, diagnose, indicatie, therapie! Deze laatste kan dus zijn operatief of conservatief. Nu spreekt het wel haast vanzelf, dat deze, ofschoon altijd geldende regels, bij de heelkunde welke dagelijks op het spreekuur

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen