1963 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 266

216

J. A. M. WETERMAN

Carrel is zelf daarna verschillende malen als begeleidend arts naar Lourdes getrokken. Reeds in 1903 maakte hij daar de genezing mee van een jonge vrouw, die hij zelf tijdens de reis had onderzocht. Zij leed aan tuberculeuse buikvliesontsteking en kwam stervend te Lourdes aan. Carrel stond er — met de chronometer op zijn manchet — naast, toen zij binnen enkele minuten genas i). In 1935 bundelde Carrel zijn opgedane ervaringen in een aantal bladzijden van zijn meest bekende werk: L'Homme, eet inconnu. „Een houding van volstrekte afwijzing van het wonder is niet te handhaven", zo stelt hij daar. „De belangrijkste gevallen van wondergenezing zijn wel geregistreerd door het geneeskundig bureau te Lourdes. Onze tegenwoordige conceptie van de invloed van het gebed bij ziekelijke afwijkingen is gebaseerd op de waarneming van patiënten, die bijna ogenblikkelijk werden genezen van verschillende aandoeningen, zoals buikvliestuberculose, koude abscessen, osteitis, etterende wonden, lupus, kanker enz. Het genezingsproces vertoont bij de verschillende personen weinig verschil. Dikwijls begint het met plotseling optreden van heftige pijn, gevolgd door het gevoel, genezen te zijn. In enkele seconden, in een paar minuten, op zijn hoogst in enkele uren, genezen wonden, verdwijnen ziekelijke verschijnselen, keert de eetlust terug. Soms verdwijnen functionele stoornissen, vóór dat de anatomische afwijkingen hersteld zijn. De misvormingen van het skelet bij tuberculose van een der wervels, carcinomateuze klieren, kunnen nog een paar dagen na de genezing van de voornaamste letsels worden gevonden. Het wonder is gekenmerkt door een buitengewone versnelling van de processen van lichamelijk herstel. Het lijdt geen twijfel, dat de genezingssnelheid van anatomische defecten veel groter is dan normaal. De enige conditio sine qua non voor het optreden van dit verschijnsel is gebed. Zelfs is het niet eens nodig, dat de patiënt zelf bidt of dat hij gelooft. Het is voldoende, dat iemand in zijn omgeving zich in de toestand van gebed bevindt" 2). De feiten vindt men in dit citaat naar hun hoofdtrekken bijeen gebracht. Wat hun duiding betreft, denkt Carrel aan „betrekkingen, van vooralsnog onbekende aard, tussen psychologische en organische processen". Het gebed verschijnt daarbinnen als een soort natuurlijk 1) Carrel heeft de gebeurtenis beschreven in een werkje, dat echter pas posthuum werd gepubliceerd: dr. Alexis Carrel, Le voyage de Lourdes (suivi de Fragments de Journal et de Meditations), Paris 1949 (in Nederl. vertaling: Reis naar Lourdes). 2) Naar de Nederlandse vertaling: A. Carrel, De onbekende mens (Prismareeks), p. 131 v.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen