1965 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 264

220 is alles aanvs^ezig" de gang van zaken in ons hoofd tijdens het zien tracht te verduidelijken, vervalst alle begrip. Afgezien van het feit dat op cruciale plaatsen mensjes binnen de mens zijn getekend, zodat de voorstelling zelf paradoxaal is, is de in beeld gebrachte overdracht van gegevens misleidend. Het is beslist niet w^aar, dat dit proces ook maar in de verte lijkt op de ontwikkeling van een film plus de daaropvolgende projectie. De ontrafeling van de werking van het visuele systeem is één van de vele boeiende hoofdstukken van de moderne zenuwfysiologie. Het inzicht in de werking van een gedeelte van de hersenen (hier niet in twee woorden weer te geven zie het nader te noemen boek van Wooldridge) is door dit onderzoek in bijzondere mate verdiept. De publikatie van een dergelijke voorstelling in deze tijd is zo misleidend, dat de weg +ot begrip van wat er plaats viiidt bij voorbaat wordt afgesneden. Tenslotte de strekking van het boek. Gezien de oorspronkelijke titel „Le cerveau et la conscience" en de nader te vermelden kern van het werk, streeft de auteur naar een „hersenethiek" (pag. 15): Tegenwoordig dient ieder ontwikkeld mens een zekere kennis van zijn hersenen te hebben. Niet alleen uit nieuwsgierigheid maar wel omdat hier, in deze toegang tot onszelf en anderen, de basis ligt van een hygiëne van het gedrag,* van een kunst meer en beter mens te zijn in een meer menselijke samenleving. Deze voert hem tot uitspraken als (pag. 166): De neurofysioloog bemerkt dan dat alle raadgevingen die hij steunend op zijn kennis van de hersenen zou willen geven, overeenkomen met de intuities en overdenkingen van de moralist: niet van de farizeistische en casuistische moraal.

BOEKBESPREKING maar van de moraal van het zich persoonlijk inzetten en zelfstandig nadenken in dienst van de mensheid. En verderop (pag. 176): De overeenstemming die wij hebben gesignaleerd tussen de neurofysiologie van de moraal en de traditionele natuurlijke moraal is ook indrukwekkend. Er is maar weinig sprake van enige terughoudendheid (pag. 176): Onze rol is hier aan te tonen dat de neurofysiologie ons vrij laat. De volgende zin is echter: Toch schijnt het ons, dat de overeenkomst tussen deze twee wegen van onderzoek, de moderne wetenschap en de thomistische wijsbegeert, verbluffend is, wanneer zij ontdaan zijn van de valse problemen van het vermaterialiseerde denken of van een ziel die aan het lichaam vreemd is. Op de laatste pagina is alle rem verdwenen: De overeenstemming tussen neurofysiologie en thomisme.. en spreekt hij over een . . . psychofysiologische bevestiging van de weldadige rol van het geloof . . . Over de problematiek van geloof en wetenschap mogen de meningen verdeeld zijn, de wijze waarop de auteur geloof en wetenschap hier vermengt is onaanvaardbaar. Het is duidelijk dat hij een vooropgezette mening in zijn gegevens legt, die er dan schijnbaar als conclusie aan het eind weer uitkomt. Wat die mening onder andere inhoudt staat op pag. 166: De neurofysiologie moet ons nauwkeurig aangeven wat normale hersenen zijn en wat men moet doen om ze zo normaal mogelijk te houden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen