1965 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 94

70 waardeerde Dr. Jaap ten Kate. Met anderen, van wie ik alleen wil noemen Dr. R. Eeg. Olofsson uit Stockholm, was hij steeds bedacht op internaionaal contact. En zo werd dit congres georganiseerd, dat onder de bekwame leiding van de professoren Lindeboom en Drogendijk als zeer geslaagd in de geschiedenis van onze Protestants Christelijke Artsen Organisatie mag worden opgetekend. Ik noem hier de P.C.A.O. Het zal een ieder duidelijk zijn bij het lezen van bovengenoemde namen, dat de P.C.A.O. het leeuwenaandeel gehad heeft in de voorbereiding. Deze uitgave is een extra nummer van het eens per jaar verschijnend tijdschrift Ministerium Medici, waaraan christenartsen uit tal van landen hun medewerking verlenen. In de kring van „Geloof en Wetenschap" is de vraag naar de zin van deze uitgave naar ik meen geheel overbodig. Met de ontwikkeling van de wereldgeschiedenis voltrekt zich ook een ontwikkeling van ons medisch denken. Hoewel de eed van Hippocrates nog steeds als het startpunt van ons medisch denken beschouwd wordt is het duidelijk, dat we niet meer zweren bij ApoUo, Asclepius en al de goden en godinnen. En om nog iets anders te noemen: een feit is het, dat de edele Hippocrates adviseerde, geen patiënten t e behandelen met een duidelijk ongeneeslijke ziekte, want het mislukken zou de geneeskunst in publiek discrediet brengen, (blz. 55 referaat Lindeboom). Dat deze inzichten op grondslag van de Griekse mensbeschouwing zich radicaal wijzigden toen het Christendom zijn intrede deed in de wereld van het westen, is wel duidelijk. De eerste voordracht van Tournier over „towards a Christian Anthropology" leidde ons direct in een^ geheel andere denkwereld.

BOEKBESPREKING Op de vraag: wie is de mens, verwees Tournier ons naar het „Ecce homo" van Johannes 19. Waarbij hij ons bepaalde bij de twee bronnen van kennis: openbaring en wetenschap. De wetenschap zoekt en ontdekt de relatie der verschijnselen'. Over de zin der dingen laat zij ons in de steek. Collega Koop uit Philadelphia besprak uitvoerig de positie van de medicus als „minister", dienaar, zijn verantwoordelijkheid tegenover zijn patient, zijn gezin, zijn collega's en de medische zending. Dit werd nader uitgewerkt door R. Blocksma uit Grand Rapids, in zijn voordracht over de „World Responsibility", in de hedendaagse gezondheidscrisis. Wij hebben blijkbaar nog geen goede voorstelling inzake onze verantwoordelijkheid tegenover de collega's die op afgelegen delen van de wereld onder primitieve omstandigheden medisch werkzaam z i j n . . . . maar daarover straks nog een opmerking. Sprak Lindeboom over de fundamenten van de medische ethiek en collega Harnik uit Zwitserland over de relatie tussen ziekte en zonde, Drogendijk leidde ons uitvoerig in in de gedachtenwereld van wat gewoonlijk genoemd wordt „gebedsgenezing". De veranderingen in de medische ethiek, zoals die door collega Vincent Edmunds van Engeland ons werden voorgehouden, danken we toch wel hoofdzakelijk aan de ontwikkeling van onze wetenschap. Hij sprak over tal van onderwerpen die gedeeltelijk oud, gedeeltelijk nieuw zijn. , Over specialisatie, over moderne therapie, research, over de toestemming van de patient tot het uitvoeren van onderzoek of behandeling, over het bekende thema: leven toevoegen aan de jaren of jaren aan het leven, over euthanasie, therapeutische abortus, sterilisatie, contraceptie, kunstmatige inseminatie (waarover

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen