1965 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 147

WETEN EN GELOVEN OMTRENT DE MENS

115

vrijheid wordt in idealistische zin opgevat en gezien als het niet nader te kwalificeren centrum van de mens, een centrum dat voor de wetenschap onbereikbaar is. Daarmee ontkent Jaspers — en hij doet dit expliciet — de mogelijkheid te komen tot een anthropologische geneeskunde. De medicus zal het ware zelf van de mens nooit in zijn werk kunnen betrekken. Hij blijft staan voor de grenzen van vrijheid, geloof, hoop en liefde. Dit laatste nu gaat mij veel te ver. De christelijke anthropologic, maar ook de moderne psychotherapie heeft tot taak de vanzelfsprekendheid van een gesloten medisch mensbeeld aan te tasten. Ondergronds hebben op dit gebied belangrijke verschuivingen plaats gevonden. De invloed van het moderne psychotherapeutisch denken op de geneeskunde is niet gering. Men heeft leren inzien dat ook naar de kern van het menselijk bestaan de openheid van groot belang is. Men tracht hierbij met termen als humanisering van de geneeskunde iets aan te geven van datgene wat ook de christen-arts moet bewegen. De moeilijkheid hierbij is dat op dit gebied nauwelijks vaste punten zijn aan te geven; juist in de leer omtrent de mens is alles nog in beweging. Wij kunnen alleen een zekere tussentijdse balans opmaken en daarbij zien dat van alle kanten bepaalde motieven op gang komen, nu eens aarzelend, dan weer krachtiger, nu eens wetenschappelijk goed doordacht, dan weer dilettantistisch van aard, en men kan zich afvragen of het wel ooit wel mogelijk zal zijn te komen tot een afgrenzing van een christelijke anthropologic in die zin dat de mens als beeld Gods in duidelijke trekken of eigenschappen is vast te leggen. Men kan hierbij denken aan Schelsky's „Die Dauerreflektion". IV.

Perspectief voor de toekomst

Schelsky's begrip „Dauerreflektion" heeft veel te maken met het perspectief voor de toekomst. De auteur wil met dit begrip immers in grote trekken aangeven dat de wetenschappelijke bezinning een aangelegenheid is die voortdurend de aandacht vraagt en steeds voortgaat met het opwerpen en ontwerpen van nieuwe vragen. Zoals wij hierboven reeds gezien hebben, houdt een dergelijke voortdurende bezinning verband met het karakter van de wetenschap, en in de geneeskunde worden wij wel in het bijzonder aan deze karaktereigenschap van de wetenschap herinnerd. Wie enige jaren meeloopt in het wetenschappelijk bedrijf ziet regelmatig dat bepaalde concepties naar voren komen en dikwijls ook snel weer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen