1966 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 320

268

T. D. STAHLIE

hebben mag, toch „socius", kameraad. Bij zijn trek naar de grote stad dreigt hij een anonymus te worden, iemand die nergens meer bijhoort. Het doorbreken van die sociologische barrière is geen nieuw verschijnsel. Het herhaalt zich telkens weer, en roept dan een zelfde nostalgie op als Dr. Vlijm beschreef ten opzichte van het doorbreken van de biologische barrière. Men denke aan het „Beatus ille qui procul negotiis" en aan Poot's „geruste landman". Dat deze doorbraak, waarvan geen terugkeer mogelijk schijnt, enorme problemen met name voor de geestelijke volksgezondheid schept, behoeft geen betoog. Dat ik hier het probleem van de trek naar de grote stad aan de orde stel is omdat dit vooral in de ontwikkelingslanden zo'n omvang heeft aangenomen. Nergens ter wereld zijn de steden zo snel gegroeid als juist in die landen. In 1950 woonde bv. in Z.O.-Azië slechts 15 % van de bevolking in steden van 20.000 of meer inwoners. In 1960 verwachtte men een stijging tot 17.2 % en tegen 1970 zou dit percentage 20 bedragen. Ter vergelijking diene dat in 1950 gemiddeld 21 % van de wereldbevolking in steden woonde. En het zijn met name de grote steden waarheen de toevloed enorm is. Uiteraard schept dit allerlei vraagstukken op het gebied van de afvoeer van huisvuil en excreta, op het punt van de drinkwatervoorziening en op dat van de huisvesting. Wat dat laatste betreft, het blijkt hier te lande al niet mogelijk om dat vraagstuk op korte termijn op te lossen. In vele ontwikkelingslanden gaat het dan ook zo, dat de mensen het zelf maar „oplossen", nl. door de bouw van „shanty towns" en „bidonvilles", genoegzaam van film en televisie bekend. Nu dient men wel te bedenken dat in een werkelijk tropisch klimaat vuilafvoer en drinkwatervoorziening van veel groter belang plegen te zijn dan de materialen waarvan het „huis" gebouwd is. Een dak als beschutting tegen zon en regen, en zijwanden om althans nog enig privéleven mogelijk te maken, beantwoorden reeds aan de basale behoeften in dezen. Keren we nu nog eens terug tot ons uitgangspunt: een sterke bevolkingsaanwas als gevolg van een hoog geboortecijfer en een steeds dalend sterftecijfer. Dit laatste zal gedurende geruime tijd steeds meer het door Prof. Janssens aangegeven dieptepunt van 7 per duizend gaan benaderen om dan weer geleidelijk aan te stijgen. (Bij een volkomen stabiele populatie met een gemiddelde levensverwachting van 70 jaar zou het, evenals het geboortecijfer, circa 14 per duizend moeten bedragen). In feite valt deze daling, en ook de benadering van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen