1966 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 182

146

A. TROOST

het zelfs zo dat ook hun huwelijk een sacrament is! De aardse liefde behoort tot de categorie van het sacramentele symbool (194). Hier is o.i. het „oude dualisme" weer ten voeten uit terug. Deze sacramentele, door de H. Geest gewerkte, liefde noemt de schrijver bovennatuurlijk en onzichtbaar, mysterie, sacramentele verhulling van het presente eschaton. „Deze onzichtbare liefde zal pas in het toekomstig leven geopenbaard worden". Maar „in het aardse leven kleedt zij zich in de natuurlijke liefde, die de seksuele relatie van de echtgenoten is". Zij drukt daarin zich uit. Er is zelfs geen andere expressie van de sacramentele liefde mogelijk dan die van de natuurlijke liefde in het gewone leven dat tot deze wereld behoort (193). Daardoor menen vele gelovigen ten onrechte dat hun huwelijkservaring in niets verschilt van die der ongelovigen of „andersdenkenden" (prof. Hulsbosch bedoelt kennelijk „andersgelovenden" — maar wij zijn wat gevoeliger voor dit terminologisch verschil, omdat voor ons het geloof niet is, zoals in de r.k. traditie, een acte van het intellect van de anima rationalis). De sacramentele genade nu schenkt de gehuwden de kracht en het licht (in de gestalte van gewoon menselijk inzichtU) om van de zinnelijke seksualiteit heen te groeien naar de persoonsgemeenschap. Maar daar blijft het niet bij. Eén respondente had gezegd: „in het huwelijk groei je samen naar de Kerk". Welnu, dat hoort er volgens prof. Hulsbosch wezenlijk bij. De H. Geest verenigt „binnen de Kerk" de echtgenoten met elkaar en verenigt de Kerk met Christus. „Algehele communicatie wordt op aarde nog niet bereikt. Toch is voor de opbouw van het gezin alles gelegen aan de groei van deze communicatie" (189). Want „het gezin heeft zijn plaats in de opgang van de schepping naar God" (188). Het gezin staat tussen de benedenmenselijke levensvormen en het toekomstig leven. Bij het dier ontbreekt dit toekomstperspectief. De mens als persoon is er op aangelegd de procreatieve seksualiteit te transcenderen, In het eeuwige leven zal wel de liefde blijven maar de seksualiteit niet. Dan wordt de sacramentele liefde die in de Kerk tot sacrament geworden is, openbaar, manifest. De echtgenoten zullen dan ook in elkaar God aanschouwen. In deze „doorkijk vanuit de dierenwereld naar de mens in zijn voltooiing" blijkt de mens nu in „twee werelden" te leven, die in hem elkaar raken. In de seksualiteit bezit de mens de band met het verleden en met de tegenwoordige wereld, in het persoon zijn beleeft hij de dageraad van de toekomende wereld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen