1966 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 187

VERANDEREND GEZINSONTWERP

151

inleiding geciteerd uit een verslag van een rede van Paus Paulus VI waarin de Paus de verdere bestudering van de huwelijksproblematiek aanbeveelt, en dan ook „veelvuldige competenties" erkent, waaronder die der echtgenoten op de eerste plaats (!), „maar de Kerk moet ook haar competenties stellen, die van de wet Gods, door haar verklaard, onderwezen, naar voren gebracht en verdedigd". De Kerk zal een dergelijke wet van God moeten verkondigen in het licht der natuvurwetenschappelijke, sociale en psychologische waarheden, waaronder in deze laatste tijden nieuwe .. .studies . . .zijn verschenen". Maar de regels voor het huwelijksleven, door Pius XII gegeven, mogen niet als overwonnen worden beschouwd of als niet meer verplichtend... „totdat wij (Paulus VI) in ons geweten verplicht voelen, die te wijzigen". „Het is goed „dat de katholieken een enige wet willen volgen, welke de kerk met haar gezag hun voorlegt" (t.a.p.). De kerkelijke gezagscrisis Hoewel zelfs de zeer progressieve schrijvers van dit boek dit alles nog voorop plaatsen in hun bundel, is het volkomen duidelijk dat hun zienswijze in flagrante strijd is met de geldende kerkelijke normen. Prof. Hulsbosch spreekt dan ook openlijk van een gezagscrisis. Evenwel kan men echter naar mijn mening deze gezagscrisis niet fundamenteel oplossen door in navolging van veel protestantse kerken de gedachte van de „medezeggenschap" ook door te voeren op kerkelijk gebied („democratisering van de kerk"), noch door in de trant van het oude nominalisme of van de moderne secularisatie-theologiën de leek in het natuurlijke leven een theologisch fiat mee te geven om dan vervolgens zijn leven slechts uitwendig te „zegenen" met een bescheiden (!?) kerkelijke „begeleiding". Best mogelijk dat dit tijdelijk enige ontspanning brengt. Maar deze solutie kan m.i. principieel niet de afval in het secularisme keren. Het kerkelijk gezag — al wordt het nog zo suaviter in modo, bescheiden of zelfs beschroomd uitgeoefend — dat principieel zijn creatuurlijke grenzen overschrijdt in de pretentie dat alleen de kerk het laatste gezag heeft t.a.v. wat christelijk of wat normatief is, zulk een gezag berust in wezen op een religieuze verabsolutering van het kerkelijk instituut. Deze religieuze verabsolutering, die haar diepere wortels heeft in de dialectiek van natuur en genade, roept met innerlijke (structurele) noodzaak de reactie op van andere natuurlijke facetten van het menselijk leven, die zich niet blijvend laten terugdringen en die op hun beurt tot religieuze verabsolutering gedreven

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen