1967 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 112

82

J. VELDKAMP

Later bleek dat dit kwam door een zo grote intensiteit van de straling dat de telbuizen deze niet meer konden verwerken, en daarmee was het bestaan aangetoond van de binnenste Van Allengordel. Latere satellieten ontdekten een tweede gordel op grotere afstand van de aarde. De Van Allengordels danken hun spectaculaire eigenschappen aan de aanwezigheid van een betrekkelijk klein aantal geladen deeltjes, protonen en electronen, met snelheden die ongeveer de helft of een derde zijn van die van het licht. Deze zeer snelle deeltjes beschrijven onder invloed van het aardmagneetveld schroeflijnvormige banen in de magnetosfeer. Zij volgen al spiraliserend in grote lijnen de krachtlijnen van het aardmagneetveld, maar worden bij nadering van de aarde teruggedreven naar het andere halfrond, en vice versa. De ruimtevoertuigen worden door de met zeer grote snelheid door de magnetosfeer heen en weer vliegende geladen deeltjes zeer dikwijls getroffen, ondanks de geringe hoeveelheid van deze deeltjes (er zijn er minder dan 1 per cm^). De verklaring van deze zeer energierijke deeltjes is nog niet volkomen zeker. Blijkbaar zijn er binnen de min of meer gesloten ruimte van de magnetosfeer processen mogelijk, die een fractie van de zonnedeeltjes die daarin terecht komen kunnen brengen tot zeer grote snelheden. Intussen zijn voor de bemande ruimtevaart deze doordringende deeltjes niet ongevaarlijk, al is het een feit dat de metalen cabine een belangrijke bescherming biedt. Men schat in de binnenste Van Allengordel de stralingsintensiteit in de cabine van een ruimtevoertuig, dat een wanddikte heeft van 5 gram aluminium per cm2, op 10 tot 20 rem^) per uur; in de buitengordel is de intensiteit in een dergelijk ruimtevoertuig ongeveer 1 rem per uur. De hoeveelheid straling die voor een mens toelaatbaar wordt geacht, wordt bij alzijdige lichaamsbestraling door sommigen gesteld op maximaal 50 rem; volgens een andere norm zou met het oog op de mutagenc werking een hoeveelheid van 5 rem per jaar voor volwassenen toelaatbaar zijn, met een maximum voor het leven van 250 rem. Een verblijf van enkele uren in de Van Allengordel zou dus niet onbedenkelijk zijn. Veel ernstiger is het gevaar buiten de magnetosfeer. Een sterke uitbarsting op de zon levert een stralingsintensiteit van enkele tientallen rem in een ruimtevoertuig als bovengenoemd. Tijdens een zonnevlekkenmaximum zou de ruimtereiziger die een tocht van enkele ^) rem (röntgen equivalent man) is een in de biologie gebruikelijke eenheid van ioniserende straling

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen