1967 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 77

STABILITEIT IN DE LEVENDE NATUUR

55

puzzel. De grillige vorm, die hiervoor nodig is, wordt geleverd door de specifieke manier, waarop een macromolecuul in zichzelf is opgevouwen. Een van de belangrijkste macromoleculen is het molecuul van een zogenaamd enzym. In de cel moeten allerlei stoffen met elkaar reageren, die dit in principe wel kunnen doen, doch waarbij de reactiesnelheid veel te langzaam is om bij de levensprocessen een rol van betekenis te kunnen spelen. De macromoleculen van de enzymen hebben nu als het ware uitsparingen in hun ruimtelijke vorm, waarin bepaalde soorten moleculen, die moeten reageren, precies passen. Deze moleculen worden dan door enzymen gevangen en dicht bij elkaar gebracht, waardoor zij snel met elkaar reageren. Allerlei enzymen kunnen uit de cel worden geïsoleerd en blijken dan in staat de reacties, die zij in de cel moeten bevorderen, ook in een reageerbuisje te versnellen. De ontdekking van deze mogelijkheid heeft de biochemie een grote stap verder gebracht, omdat nu uit de wirwar van processen, die in de cel plaats vinden, bepaalde processen konden worden afgezonderd en bestudeerd. Door middel van de enzymen kan de levende cel functioneren als een kleine, doch zeer efficiënte chemische fabriek, die de uit de omgeving ontvangen stoffen verwerkt. Hiermee is de vraag, waarom een celtype stabiel is, natuurlijk nog niet opgelost. Wel kunnen we deze vraag nu anders formuleren, namelijk: „hoe komt het dat een bepaald type cel juist die enzymen weet te fabriceren, die door hun gezamenlijke activiteit de karakteristieke verschijningsvorm en het karakteristieke gedrag van het celtype bepalen?" Of nog anders: „welke geheime code geeft bij de deling de moedercel aan de dochtercel mee, waardoor deze laatste weer dezelfde benodigde enzymen maakt?" In de laatste jaren is gebleken, dat het woord .,code" hier wel bijzonder op zijn plaats is. In een boeiende serie biochemische onderzoekingen is men er in geslaagd de aard van deze code vast te stellen en de wijze waarop de code in de cel wordt afgelezen, te beschrijven. De ,,zinnen", waarin de gegevens zijn vervat voor de structuur der enzymen, blijken op ketenvormige macromoleculen te zijn „geschrevan". Als ,-letters" fungeren slechts vier verschillende kleine moleculen, die langs de keten gerangschikt zijn. De „woorden" bestaan alle uit drie letters. Het is gemakkelijk na te gaan, dat er dan 64 verschillende woorden gevormd kunnen worden. In deze chemische taal zijn er 200 tot 2000 woorden nodig om de structuur van een enzymmolecuul vast

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen