1967 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 79

STABILITEIT IN DE LEVENDE NATUUR

57

verlopen en wordt er nooit eens een fout gemaakt? Een ordelijke opgeruimde kamer wordt toch ook na verloop van tijd weer een janboel? In de fysica is er zelfs een wet, die zegt dat de rangschikking van moleculen in de loop van de tijd spontaan alleen maar minder en niet meer orde gaat vertonen. Inderdaad: er treedt wel eens een fout op in de copiëring van de code. In het gecompliceerde en fijn op elkaar afgestelde mechaniek van de cel is zulk een fout meestal desastreus. De dochtercel, die met de foute code wordt opgescheept, is dan ook meestal niet volwaardig en gaat al spoedig of na enkele generaties te gronde zonder het stabiele type te continueren. Voor het celtype als zodanig is dit echter niet ongunstig, doch juist zeer gunstig. Immers de niet volwaardige representanten worden vanzelf geëlimineerd en alleen de goede cellen dragen het type verder. Niet altijd is een verandering desastreus. Soms is zij niet erg belangrijk, doch kan onder bepaalde omstandigheden zeer nuttig worden. Men spreekt in deze gevallen van een mutatie. Stel bijvoorbeeld, dat men een bacterie heeft, die normaliter niet bestand is tegen de stof streptomycine, doch dat men onder de vele bacteriën van het betreffende type er enkele aantreft, die een zodanige verandering in de code hebben ondergaan, dat zij resistent tegen streptomycine geworden zijn. Zolang er geen streptomycine in de buurt is, is deze verandering niet belangrijk. Zodra echter streptomycine op deze bacteriën wordt losgelaten met de bedoeling ze te doden, komen alle bacteriën aan hun eind, behalve juist de veranderde exemplaren. Voor de bacterie is dit gunstig. Voor de mens, die de bacterie wil bestrijden, ongunstig. Dit resistent worden tegen bestrijdingsmiddelen is bij bacteriën een zeer bekend verschijnsel en plaatst de arts herhaaldelijk voor problemen. U zult begrijpen, dat dit boeiende veld van onderzoek vele wetenschapsbeoefenaars aantrekt en dat door de moleculaire wijze van beschrijven het niet alleen de biologen, maar juist in de eerste plaats de chemici zijn, die hun krachten op de beschrijving van levensprocessen gaan beproeven. Ook fysici raken in toenemende mate geïnteresseerd. De nieuwe denkwijze past bij hun instelling en het onderzoek naar de eigenschappen van de macromoleculen is dikwijls een zuiver fysische aangelegenheid, vooral als het gaat om de ruimtelijke structuur ervan. De enige manier om vruchtbaar werkzaam te zijn op dit gebied is samen te werken met personen van verschillende opleiding en zo de drie verschillende richtingen in de natuurwetenschap, de biologie, de scheikunde en de natuurkunde te integreren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen