1967 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 54

36

G. DEN OTTER

sche cultuur, maar vooral van die der oude Griekse koloniën die veel van de oude medische kennis en kunde bewaard hebben. Koningen en prinsen zochten er genezing en menig gehavende kruisvaarder verbleef er voor rust en herstel. Profiterend van de politieke stabiliteit, die het Zuid Italiaanse Vikingenrijk verschafte, breidde de school van Salerno haar invloed uit tot in Noord Italië toe, waar Bologna met zijn in de 12e eeuw gestichte universiteit haar dominante positie overnam. De reeds in Salerno tot stand gebrachte opneming van de chirurgie in de officiële geneeskunde werd in Bologna bevestigd door Hugo van Lucca (1160 -1257) van wiens werk wij weinig weten, behalve dan uit de geschriften van zijn leerling Theodoric (1205 1296 ?), een dominicaner monnik, één van een kleine groep uit het priesterschap voortgekomen chirurgen, die een universitaire opleiding in de geneeskunde, zowel als in de chirurgie hadden genoten. Theodoric werd bisschop van Bitonto (1262) en van Cervia (1266) en hij was confessor van Paus Innocentius VI, maar bleef bij dit alles als chrirurg werkzaam in Bologna. Onder zijn leerlingen, allen geschoold in de geneeskunde èn de chirurgie, vinden wij o.a. twee grondleggers van de franse chirurgie Henri de Mondeville (1260 1320) en Guy de Chauliac (? -1368). De geneeskunde gedragen door haar beste beoefenaren berust op empirische kennis en kunde van toegewijde mannen,, die de hippocratische ethiek als basis van hun handelen hooghouden. Religie speelt in hun wereldbeeld wel een rol, maar niet in hun geneeskunde, die zij als een kunst beoefenen. De vooruitgang is uitermate moeilijk en het nuttige effect voor de zieke mens bijzonder gering. De Middeleeuwen lopen ten einde en Henri de Mondeville werkt aan het derde deel van zijn „Chirurgie". Tuberculose en asthmatische bronchitis slopen zijn gezondheid. „Ik heb al drie jaar geleefd tegen de verwachting van alle doktoren in" schrijf hij „maar ik heb gevraagd aan de Schepper en ik heb Hem gebeden dat Hij, zoals Hij het leven van Koning Hiskia verlengde ook mijn leven zal verlengen — indien het Hem behage — totdat ik dit werk heb voltooid". Het is er niet van gekomen; hij stierf, tevergeefs strijdend voor zijn opvatting dat ontsteking en ettervorming niet een onvermijdelijk stadium in de wondgenezing behoeven te zijn. Daarop baseerde hij dan ook, en met succes, zijn wijze van wondbehandeling. Hij vond echter weinig navolging: tot in de tijd van Lister (1827 -1912) toe

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen