1969 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 273

G. A. LINDEBOOM

221

moeten proefnemingen op mensen onvermijdelijk en noodzakelijk worden geacht, in naam en ten bate van de aan ziekten nu eenmaal onderhevige mensheid. Alleen, deze proefnemingen dienen op een zowel wetenschappelijk als ethisch volkomen te verantwoorden wijze te geschieden. Het ware naïef te menen dat experimenten alleen binnen de muren van ziekenhuizen en klinieken zouden worden ondernomen. De medicus in de praktijk, die voor een onduidelijk ziektebeeld staat en een of ander middel (misschien een willekeurig proefmonster) probeert, experimenteert. Er is in feite geen ruwer en gevaarlijker experimenteren op mensen denkbaar dan die van een zuiver empirische geneeskunst. De arts die zijn vak nu zo goed mogelijk bijhoudt, kan na tien, twintig jaar, ook al is hij nog zo'n edel mens en voorzichtig thepapeut, evenzeer een experimenteel gevaar voor zijn patiënten worden — al was het alleen door zonden van omissie — als de jonge, enthousiaste clinicus die alle nieuwe middelen dadelijk wil toepassen, het soms is door zonden van commissie. Immers, het nalaten of bewust niet-toepassen van een algemeen aanvaarde, orthodoxe theraptie kan een ethisch vraagstuk zijn. Alleen de onderzoeker die wetenschappelijk diep overtuigd is van de onwaarde, nutteloosheid of zelfs schadelijkheid er van, zal zich zedelijk gerechtigd gevoelen hier een proef te nemen. Het was, bij de destijds algemeen gangbare behandeling van allerlei ziekten zoals pneumonie en erysipelas met behulp van bloedzuigers, een grote beslissing voor de Fransman Louis om een reeks van zijn patiënten beurtelings wel en niet naar deze biologische methode te behandelen. Het resultaat is geweest, dat de bedoelde weekdieren niet langer als vrienden van de lijdende mensheid worden beschouwd. Ook nog heden ten dage behoort er inzicht en oorspronkelijkheid, wetenschappelijke overtuiging en zedelijke moed toe om te breken met wat thans als standaardprocedure geldt. Als voorbeelden van onnodige of zelfs schadelijke methodes bleken in de laatste jaren o.a. de vóórbehandeling met antibiotica aan chirurgische patiënten die een chronische vaataandoening hebben, of beschouwd worden een speciale risico van postoperatieve bronchiale infectie te lopen; en de langdurige behandeling met anticoagulantia van personen met een cerebro-vasculaire afwijking. De introductie van nieuwe geneesmiddelen in de kliniek is een dagelijks voorkomend vraagstuk, dat ongetwijfeld duidelijk ethische facetten heeft. Het geringst zijn die wellicht, waar medicamenten tegen ongeneeslijke ziekten worden aanbevolen. Immers, de ten dode

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen