1969 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 277

G. A. LINDEBOOM

225

methoden bieden, roepen vragen op. Hoe twijfelachtig is het nut van een overigens geslaagde resuscitatie van een klinisch ,,gestorvene", indien de bloedsomloop zo lang heeft gestagneerd dat onherstelbare beschadiging van de hersenen is opgetreden, waardoor na de terugkeer tot het leven de hogere vermogens verdwenen blijken te zijn en een ontmenselijkt individu overblijft! Ook de nier-transplantatie, die thans soms met succes wordt uitgevoerd, is omgeven door geheel nieuwe medisch-ethische problemen. Wanneer mag men de opofferingsgezindheid van een verwant of vriend aanvaarden om hem een nier te ontnemen teneinde te trachten een door een ongeneeslijk nierlijden ten dode gedoemde te redden? En is het staan wachten bij een stervende tot hij de laatste adem heeft uitgeblazen, om hem dan onmiddellijk onder bepaalde voorzorgen een nier te ontnemen, niet iets dat stuitend is en in feite reeds georganiseerde tegenstand heeft opgeroepen bij de verpleegsters die daarbij moesten helpen? Is het al niet eens gebeurd, dat men een hopeloos zieke (maar met gezonde nieren) reeds bij zijn leven — zonder zijn toestemming — operatief een nier voor transplantatie ontnam? Het is duidelijk, dat de technische ontwikkeling van de medische wetenschap vele mogelijkheden heeft verwezenlijkt, die men nog enige tientallen jaren geleden nauwelijks durfde te veronderstellen. Maar deze weg van vooruitgang is geen wandeling door een arcadisch landschap, doch een moeizame worsteling door dicht struikgewas, waarbij het zicht op de sinds eeuwen aanvaarde normen der geneeskundige ethiek verduisterd kan worden. Het zich vastklampen aan het door Albert Schweitzer gestelde principe van de eerbied voor het leven kan leiden tot een verlenging van het leven a outrance. De bevordering van de medische wetenschap is een zedelijke plicht voor wie zich daartoe geroepen en in staat acht. Maar dezulke mag daarbij nimmer uit het oog verliezen dat die medische wetenschap méér is dan een gehumaniseerde biologie. Dit moet telkens gezegd worden. En het was goed dat op het vijfde wereldcongres van cardiologen, in november 1966 te New Delhi gehouden, de president van India bij de openingsplechtigheid de geleerden wees op de unieke waarde van de enkele mens. Méér dan de eerbied voor het blote leven zal de medische ethiek zich moeten laten leiden door de eerbied voor de menselijke persoon, en dat, naar mijn overtuiging, niet op de basis van een vrij zwevend humanisme, maar tegen de achtergrond van een metaphysisch-religieuze mensbeschouwing. Toch is het er

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen